บทที่ 1197

กลุ่มผู้ชมตะโกนตามเช่นกัน พวกเขาไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด แค่ได้ยินเสียงคนตะโกนรอบๆ ก็พากันคล้อยตามคนหมู่มาก ตะโกนตามไปด้วย

เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ!

บางคนเริ่มโยนของเข้าไปในสนาม!

ลู่ฝานยืนอยู่ที่เดิมไม่พูดอะไร สีหน้านิ่งดั่งน้ำ

บนท้องฟ้า ฉินซางต้าตี้พูดเสียงขรึม “พวกนายคิดว่าควรทำยังไง”

ไท่จื่อฉินอวิ่นพูดเสียงดังออกมาเป็นคนแรก “เสด็จพ่อ จากความคิดของลูก ต้องรีบจับตัวลู่ฝาน ยกเลิกสิทธิ์การคัดเลือกของเขา พากลับไปสอบสวนที่คุกของราชสำนัก ถ้าเขาวางยาพิษทำร้ายนักบู๊คนอื่นจริง ตามกฎหมายของประเทศอู่อาน เขาสมควรได้รับโทษ!”

ฉินฝานที่อยู่ข้างๆ รีบพูดว่า “ลูกคิดว่าไม่เหมาะสม เรื่องแบบนี้จะบุ่มบ่ามตัดสินว่าใครผิด จากคำพูดคนคนเดียวได้อย่างไร”

ฉินซางต้าตี้มองไปทางด้านหลัง พวกข้าราชการใหญ่ก็หาข้อตัดสินไม่ได้

ขณะนั้น จู่ๆ หลู่เฉิงเซี่ยงพูดเสียงดังว่า “ผมคิดว่าสิ่งสำคัญตอนนี้คือประกาศชัยชนะของลู่ฝานก่อน เพื่อให้เขาลงจากสนาม จะหยุดการแข่งขันไม่ได้!”

เสียงตะโกนนี้ ทำให้ข้าราชการใหญ่จำนวนมากตระหนักได้ ฉินซางต้าตี้พยักหน้าพูดว่า “ใช่ ประกาศว่าลู่ฝานชนะ ให้เขาลงไปก่อน ส่งองครักษ์เกราะทองไปจับตาดูเขาไว้!”

ทันใดนั้น องครักษ์เกราะทองด้านล่างพูดเสียงดังว่า “ลู่ฝานชนะ!”

หลังจากนั้น องครักษ์เกราะทองสองสามคนมายืนข้างลู่ฝาน แล้วพูดเสียงเบาว่า “เชิญ!”

ลู่ฝานไม่ตระหนกตกใจ เดินตามไปช้าๆ

ไม่นาน ลู่ฝานเดินกลับมาในห้อง นักบู๊คนอื่นในห้องมองลู่ฝานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ความดูหมิ่นนั่น เหมือนหนองที่ใกล้ไหลออกมาจากตา

เทียนชิงหยางพูดอย่างเย็นชาทันที “ลู่ฝานนักกระบี่แห่งตงหวา แค่คนกระจอกเลวทราม!”