บทที่ 1220

สีหน้าของหลินหย่าเคร่งขรึม เขาพึมพำว่า “คิดไม่ถึงว่าซ่อนเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว!”

พูดพลาง กระบี่ในมือหลินหย่าสว่างขึ้น

สนิมหายไปจนหมด คิดไม่ถึงว่ากระบี่หักจะส่องแสงสว่างเป็นอย่างมาก

ค่ายกลหยินหยางปากว้าปรากฏด้านล่างเท้า มนตร์ 16 อักษรรวมตัวเป็นเกราะปกคลุมตัวหลินหย่าโดยอัตโนมัติ!

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ฉินซางต้าตี้และพวกที่ดูออก เทียนชิงหยางและพวกที่กำลังดูการแข่งขันก็ดูออกเหมือนกัน!

อาวุธวิเศษของตระกูลฉู่ กระบี่จงเทียน!

“ทำลาย!”

หลินหย่าสะบัดกระบี่หัก เมฆสายฟ้าแยกออกเป็นสอง

มังกรสายฟ้าที่พุ่งมาด้านหน้าโดนหลินหย่าต้านทานเอาไว้ได้ ค่ายกลหยินหยางที่หมุนวนอยู่บนกระบี่จงเทียน เริ่มกลืนกินมังกรสายฟ้า

ชั่วพริบตาเดียว มังกรสายฟ้าขนาดใหญ่โดนกระบี่จงเทียนกลืนกินไปจนหมดทันที

เหลยเสี่ยวหย่งเห็นแล้วอึ้ง แต่หลินหย่าไม่คิดจะให้โอกาสเหลยเสี่ยวหย่งได้โจมตีอีก

กระบี่จงเทียนปักลงบนพื้น กระบี่หักเข้าไปในหินลึกจนถึงด้ามกระบี่!

เกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วสนามต่อสู้ หลังจากนั้นเสาสายฟ้าโผล่ขึ้นมาจากดิน!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

สายฟ้าโผล่ขึ้นด้านล่างเท้าเหลยเสี่ยวหย่งอย่างต่อเนื่อง ถึงเป็นเหลยเสี่ยวหย่งก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเสาสายฟ้าที่แหลมคมเหมือนมีดแบบนี้!

แต่สายฟ้าที่โผล่ขึ้นมาเยอะเกินไปจริงๆ หลังจากหลบเสาแสงได้สิบกว่าต้น เหลยเสี่ยวหย่งก็โดนเสาแสงต้นหนึ่งโจมตี เพียงชั่วพริบตาเดียว พลังปราณบนตัวเขาแตกกระจายเป็นจุดแสงเล็กๆ

ทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีตรงไหนที่ไม่บาดเจ็บ สายฟ้าผ่ากล้ามเนื้อและกระดูกของเขาจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!

นี่คือวิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุที่เขาฝึกมานาน มีผลต้านทานสายฟ้าที่แน่นอน

ถ้าเป็นนักบู๊คนอื่น คงตายคากระบวนท่านี้ไปแล้ว!

เหลยเสี่ยวหย่งร่วงลงมาบนพื้น มีควันดำออกมาจากปากไม่หยุด แล้วก็สลบไป