บทที่ 1228

จวนไท่จื่อ

ฉินอวิ่นไท่จื่อเดินเข้ามาในห้องตัวเองด้วยความโมโห เหรินเจียงและพวกเห็นไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยกลับมาที่จวน ก็พากันออกไปต้อนรับ

“ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย!”

ฉินอวิ่นไม่มองพวกเขาสักนิด เดินเข้าไปในห้องทันที

หลังจากนั้นได้ยินเสียงเครื่องหยกและเครื่องปั้นดินเผาแตกนับไม่ถ้วน ด้านในฉินอวิ่นปาทุกอย่างที่เขาเห็นทิ้งอย่างบ้าคลั่ง

“น่าโมโห น่าโมโหชะมัด อู่จุน ไอ้สวะ ฉันคิดว่าเขาเก่งกาจจริงเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะแพ้อย่างน่าเวทนาขนาดนี้ ฉันหน้าแตกไปหมดแล้ว! เอาของมาอีก ฉันจะปาทิ้ง!”

ฉินอวิ่นตะโกนเสียงดัง เหรินเจียงและพวกรีบเอาแจกัน จานฝนหมึกและเครื่องหยกเข้ามาเป็นกอง!

ฉินอวิ่นปาของทิ้งจนบนพื้นเต็มไปด้วยเศษซาก เขาจึงหยุดลง

หอบหายใจรุนแรง ฉินอวิ่นชี้ประตูแล้วพูดว่า “ฉันทำให้ลู่ฝานชนะสบายๆ ติดกันสองรอบ เพราะต้องการให้ชื่อเสียงของลู่ฝานพังพินาศในวันนี้ คิดไม่ถึงว่าตอนช่วงสำคัญ อู่จุนจะอ่อนแอขนาดนี้ รู้อย่างนี้ ฉันควรจัดคู่แข่งที่แข็งแกร่งให้ลู่ฝานตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ฆ่าเขาให้ตายไปซะ ตอนนี้ข้างนอกไม่รู้ว่ามีคนแอบพูดถึงฉันเยอะขนาดไหน”

เหรินเจียงและพวกไม่กล้าพูดอะไรสักคำ เห็นได้ชัดว่าไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยกำลังโกรธจนหัวร้อน ใครกล้าพูดมากก็เท่ากับรนหาที่ตายไม่ใช่หรือไง