บทที่ 1244

เจ้าบ้านตระกูลหลิ่วพยักหน้าพูดว่า “มีเหตุผล ควรลบชื่อตระกูลฉู่ออกจากสิบตระกูลใหญ่นานแล้ว ฉันคิดว่าเปลี่ยนจากสิบตระกูลใหญ่เป็นเก้าตระกูลใหญ่ก็ไม่เลวนะ!”

เสียงพูดคุยของทุกตระกูลดังอย่างชัดเจน คนรอบๆ ได้ยินชัดเจนมาก

จู่ๆ คนจำนวนไม่น้อยมองไปยังหลินหย่าด้วยสายตาสงสาร

หลินหย่าถือกระบี่หักในมือ ช้อนตามองถานไถเก๋อ จู่ๆ เขาถามด้วยเสียงเบาว่า “เธอคือคนของตระกูลถานไถเหรอ”

พลังปราณพุ่งขึ้นบนตัวถานไถเก๋อ พัดเมฆเพลิงในมือมีหงส์เพลิงปรากฏออกมา เธอตอบเสียงดังว่า “พัดเมฆเพลิงในมือ วิชาหงส์เริงระบำบนตัว ถ้าฉันไม่ใช่คนตระกูลถานไถจะเป็นใครได้อีก!”

จู่ๆ หลินหย่าตัวสั่น เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “ใช่ก็ดีแล้ว กลัวว่าเธอจะไม่ใช่น่ะสิ! สิบตระกูลใหญ่ ฮ่าๆๆๆ!”

เมื่อพูดเช่นนี้ แสงขาวดำสว่างขึ้นบนกระบี่ในมือหลินหย่า พลังประหลาดแผ่ออกมาจากด้านล่างเท้าของเขา

ถานไถเก๋อรู้สึกผิดปกติ เหมือนมีพลังประหลาดบางอย่าง จู่โจมเข้ามาทั้งตัวเธอ

ทันใดนั้นถานไถเก๋อเป็นฝ่ายลงมือก่อน สะบัดพัดเมฆเพลิงแล้วแผดเสียงดังว่า “เฟิงไถ!”

ทันใดนั้น เงาหงส์เพลิงขนาดใหญ่พุ่งออกไปพร้อมคำรามเสียงแหลม!

หลินหย่าสะบัดกระบี่โดยไม่มองสักนิด!

แสงกระบี่สีขาวดำปรากฏออกมา คิดไม่ถึงว่าจะทำลายหงส์เพลิงของถานไถเก๋อได้ด้วยกระบี่เดียว!

หงส์เพลิงแยกออกเป็นสอง ร่วงลงสองด้านข้างตัวของหลินหย่า

เปลวเพลิงลุกโชน กลายเป็นเสาเพลิงสองเสาพุ่งขึ้นไปบนฟ้า คิดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนรูปร่างพุ่งเข้าไปหาหลินหย่าอีกครั้ง

ถ้าหลินหย่าคิดว่าจะทำลายวิชาของตระกูลถานไถด้วยกระบี่เดียว เขาคิดผิดมหันต์

ถานไถเก๋อยกยิ้มมุมปาก

แต่ขณะนั้นเอง นัยน์ตาหลินหย่าเป็นประกาย จ้องเขม็งมาที่ดวงตาของถานไถเก๋อ!

ทันใดนั้นถานไถเก๋อยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เสาเพลิงทั้งสองเสาร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว กลายเป็นทะเลเพลิงเผาไหม้พื้นดิน

เหมือนถานไถเก๋อกลายเป็นหินไปแล้ว เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

อ้าปากเล็กน้อย ความมีชีวิตชีวานัยน์ตาหายไป ชูพัดเพลิงขึ้นสูง แข็งทื่อไปทั้งตัว พลังปราณบนตัวพังทลายลงอย่างรวดเร็ว!