บทที่ 1256

ลู่ฝานดูหมิ่นคนแก่ไม่น่าเคารพพวกนี้อยู่ครู่หนึ่ง ขณะกำลังจะพูด ถานไถเก๋อโผล่ตัวออกมาจากห้องด้านหลังแล้วพูดว่า “คุณชายลู่ฝาน จำได้ไหมว่านายยังติดหนี้ฉันอยู่หนึ่งครั้ง”

ลู่ฝานเกือบกระอักเลือดออกมา เขารู้ว่าที่ถานไถเก๋อพูดว่าหนึ่งครั้งคือดื่มเหล้า

แต่คนด้านนอกพวกนี้คงไม่คิดว่าแบบนี้แน่ๆ

เป็นไปตามคาด เจ้าบ้านตระกูลถานไถหันมาพูดเป็นคนแรก “ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”

ผู้อาวุโสโม่กระแอมเบาๆ สองครั้งแล้วพูดว่า “ผู้ดูแลลู่ รักษาสุขภาพด้วย!”

ลู่ฝานหมดคำจะพูดจริงๆ ตอนนี้ถึงเขาอยากอธิบายก็คงอธิบายอะไรไม่ได้

เหมือนเจ้าบ้านตระกูลถานไถมองสีหน้าประหลาดของลู่ฝานออก เขาเดินเข้ามาช้าๆ แล้วพูดกับลู่ฝานว่า “คุณชายลู่ฝาน วันนี้ขอบคุณมากที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เก๋อเอ๋อร์ ตระกูลถานไถไม่มีอะไรตอบแทน งั้นฉันให้ดอกไม้นายสักต้นดีกว่า คุณชายลู่เชิญทางนี้”

เจ้าบ้านตระกูลถานไถพาลู่ฝานเดินออกไปข้างนอก ผู้อาวุโสสองสามคนไม่ได้เดินตามไปด้วย แต่กลับดึงผู้อาวุโสโม่เดินมาอีกด้านแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสโม่ช่วยบอกพวกยาบำรุงมาหน่อยสิ ดูว่าชนิดไหนเหมาะกับคุณถานไถเก๋อ”

ลู่ฝานกับเจ้าบ้านตระกูลถานไถเดินไปสวนหลังตระกูลถานไถ

บันไดหินเป็นแนวยาว เดินคดเคี้ยวไปข้างหน้า

เดินผ่านศาลา อ้อมภูเขาจำลอง เดินผ่านองครักษ์ไม่รู้กี่คน ในที่สุดเจ้าบ้านตระกูลถานไถพาลู่ฝานเดินมาถึงหน้าประตูไม้บานหนึ่ง แล้วพูดว่า “เชิญคุณชายลู่ฝาน!”

ระหว่างพูด เจ้าบ้านตระกูลถานไถใช้ฝ่ามือตบลงบนประตูไม้เบาๆ จู่ๆ แสงสีฟ้าเป็นแถบปรากฏในสายตา

ที่นี่เป็นทะเลสาบเกล็ดน้ำแข็ง น้ำเคลื่อนไหวอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง ส่วนด้านบนชั้นน้ำแข็งกลับเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

ทะเลสาบทรงกลม รอบๆ เต็มไปด้วยดอกไม้สีฟ้า เหมือนบัวหิมะที่มีกลิ่นหอมตีจมูก

อีกทั้งตรงกลางบัวหิมะพวกนี้ มีดอกไม้ประหลาดอยู่หนึ่งดอก

รูปร่างเหมือนบัว รากเป็นน้ำแข็ง ใบเหมือนเปลวไฟลุกโชน แอบมีเสียงคำรามออกมาจากดอกไม้ด้วย

เจ้าบ้านตระกูลถานไถชี้ดอกไม้ดอกนั้นแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน นั่นคือดอกผกผันของตระกูลถานไถ เติบโตด้วยการรดเลือดมังกรลงไป เป็นยาวิเศษที่มีน้อยในปัจจุบัน มันกับยาวิเศษหญ้าต่อชีวิตในตำนาน มีชื่อเรียกว่าคู่ศักดิ์สิทธิ์”

เมื่อลู่ฝานได้ยินคำว่าหญ้าต่อชีวิต จิตใจเขาวูบไหวทันที ใช้นิ้วขยับแหวนจิ่วเซียวบนมือตัวเองเบาๆ

ลู่ฝานมองดอกผกผันแล้วพูดว่า “เป็นยาวิเศษในปัจจุบันจริงด้วย ฉันเพิ่งเคยเห็นดอกไม้ประหลาดแบบนี้ครั้งแรก”

เจ้าบ้านตระกูลถานไถยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้โม้นะ ทั้งประเทศอู่อาน คงไม่มีดอกผกผันต้นที่สองอีกแล้ว เจดีย์ยาก็ไม่น่าจะมี ในตำนานตอนที่อริยปราชญ์สวรรค์บันดาลกลายเป็นอริยปราชญ์ด้านยา เขาใช้ดอกผกผันหนึ่งต้นกับหญ้าต่อชีวิตครึ่งต้น กลั่นออกมาเป็นยาเทพหนึ่งเม็ด หลังกินเข้าไป วิญญาณคงทนถาวร ถึงขั้นเป็นอมตะ นายไม่ใช่ผู้ฝึกชี่ คงไม่รู้ว่ายาวิเศษมีค่ากับผู้ฝึกชี่ขนาดไหน ฉันพูดแบบนี้แล้วกัน ถ้านายเอายาวิเศษไปแลกของกับผู้ฝึกชี่ ไม่ว่าจะเป็นวิชาระดับฟ้า ยาเซียน ยาเสวียน นายอยากแลกอะไรก็ได้ทั้งนั้น”