บทที่ 1258

เขาทำจุดประสงค์ที่มาตระกูลถานไถสำเร็จหมดแล้ว อีกทั้งยังดีกว่าที่คิดไว้ ถ้าหากดเรื่องในตอนท้าย คงได้ไม่คุ้มเสีย

ดีที่วันนี้ตอนเช้า องครักษ์เกราะทองในตำหนักประกาศให้เขาเข้าตำหนัก ไปเลือกอาวุธวิเศษในคลังบู๊ที่วัง

นอกประตูตระกูลถานไถ รถม้าของวังถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ตอนลู่ฝานเดินออกมาจากตระกูลถานไถ ไม่รู้คนตั้งเท่าไรพูดคุยกัน

“คิดไม่ถึงว่าช่วงนี้คุณชายลู่ฝานอยู่ที่ตระกูลถานไถ! เขาไม่ได้อยู่ตระกูลหานเหรอ”

“แปลกมาก เขาดีกับคุณถานไถเก๋อแล้วเหรอ!”

“หูตาคับแคบน่ะสิ ช่วงก่อนหน้านี้ มีคนเห็นคุณชายลู่ฝานเดินเล่นกับคุณถานไถเก๋อข้างนอกด้วย”

“จริงเหรอ ช่างเป็นกิ่งทองใบหยกจริงๆ ทำไมโชคชะตาของลู่ฝานถึงดีขนาดนี้!”

ลู่ฝานได้ยินเสียงพูดคุยที่ไม่รู้ข้อเท็จจริงของคนพวกนี้ เขายิ้มแหยอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่ว่าทำเรื่องอะไรก็ต้องมีสิ่งที่ต้องแลกจริงๆ เขามาตระกูลถานไถ ได้วิชาผนึกชิงวิญญาณที่ต้องการ แต่ก็ต้องแปดเปื้อนคำซุบซิบนินทาเพราะเหตุนี้เช่นกัน

ยังดีที่หลิงเหยาไม่อยู่เมืองหลวง ไม่งั้นคงพูดยากแน่ๆ

ส่วนอู่คงหลิง เธอคงไม่แคร์เรื่องพวกนี้

ลู่ฝานเข้าไปนั่งในรถม้า จากนั้นองครักษ์เกราะทองกลายเป็นลำแสงมุ่งหน้าไปยังวัง

ไม่นาน รถม้าของลู่ฝานจอดลงที่ประตูเมืองชั้นใน จากนั้นค่อยๆ ขับเข้าไปในวัง

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปตำหนักไท่เหอ แต่มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออก

ลู่ฝานมองผ่านหน้าต่างรถม้า มองตำหนักแต่ละตำหนักค่อยๆ ห่างออกไปจากตัว หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง

องครักษ์เกราะทองพูดเบาๆ ว่า “ถึงแล้วคุณชายลู่ฝาน เชิญลงรถ!”

ลู่ฝานเลิกผ้าม่านขึ้นแล้วเดินออกมา ทันใดนั้นสิ่งที่ปรากฏในสายตาคือสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่