บทที่ 1270

เผยแพร่ผ่านม่านน้ำสรวงสวรรค์ ผ่านภาพบนท้องฟ้าไปทั่วเมืองหลวง!

หลู่เฉิงเซี่ยงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าดูกังวลเล็กน้อย

ฉินอวิ่นไท่จื่อเห็นใบหน้ากังวลของหลู่เฉิงเซี่ยง เขายิ้มแล้วพูดว่า “หลู่เฉิงเซี่ยง ไม่ต้องกังวลหรอก เสอหลิงแค่ขู่ให้หลู่ยินกลัวเท่านั้น ในเมืองหลวงใครกล้าลงมือโหดเหี้ยมกับตระกูลหลู่บ้างล่ะ โดยเฉพาะสาวน้อยอย่างหลู่ยินด้วย!”

หลู่เฉิงเซี่ยงคารวะฉินอวิ่นแล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยเป็นห่วง”

พูดจบ ความกังวลบนใบหน้าหลู่เฉิงเซี่ยงไม่ได้ลดลงเลย กลับขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก

ในสนาม ท่านแปดพูดเสียงดังว่า “ดูเหมือนคุณชายเสอหลิงพูดยั่วยุคุณหลู่ยินแล้ว คุณหลู่ยินเผยรอยยิ้มปีศาจสาวของเธอออกมาแล้ว การต่อสู้รอบแรกต้องยิ่งใหญ่แน่ๆ!”

ท่านแปดลอยเหาะขึ้นไป จับตามองทั้งสองคน ใบหน้ามีรอยยิ้ม นัยน์ตาเป็นประกาย เขาพึมพำว่า “สู้กันสิ สู้กันสิ ฉันชอบดูวัยรุ่นสู้กันเป็นที่สุด”

ส่วนหน้าของเสื้อทั้งสองคนขยับเอง อักษรยันต์บนตัวเสอหลิงสว่างขึ้นเรื่อยๆ ส่วนหลู่ยินเอาขลุ่ยอายุยืนของตัวเองออกมาเป็นอันดับแรก

เสอหลิงเคลื่อนไหวทันที

เขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ทันใดนั้นฟ้าดินรอบๆ เคลื่อนไหวเหมือนระลอกคลื่น เหมือนเกิดคลื่นกลางอากาศ พุ่งเข้าไปหาหลู่ยิน

“มิติบิดเบี้ยว!”

คนจำนวนไม่น้อยรู้จักกระบวนท่านี้ นี่แสดงถึงการที่พลังแข็งแกร่งถึงขั้นสุด โดยทั่วไปภาพแบบนี้จะเกิดขึ้นเมื่อผู้แข็งแกร่งสองคนหรือผู้แข็งแกร่งหลายคนต่อสู้กัน

แต่เสอหลิงใช้กระบวนท่านี้ออกมาได้อย่างง่ายดาย ภายใต้มิติที่บิดเบี้ยว ไร้สรรพสิ่ง เหมือนหลู่ยินไม่มีที่ให้หลบแล้ว!

ขณะนั้นเอง จู่ๆ หลู่ยินเป่าขลุ่ยอายุยืน คลื่นเสียงแผ่ขยายออกไป กำจัดมิติบิดเบี้ยวที่พุ่งเข้ามาข้างหน้าออกไปจนหมด

เคยได้ยินการกำจัดดาบและกระบี่ การกำจัดพลังปราณ แต่ไม่เคยได้ยินการกำจัดมิติบิดเบี้ยว

ทุกคนเห็นกระบวนท่าของหลู่ยินแล้วถึงกับอึ้งจนตาค้าง

คลื่นเสียงแผ่ออกไป ทันใดนั้นในฟ้าดิน เริ่มมีเงาของหลู่ยินออกมานับไม่ถ้วน

เมื่อสิบวันก่อน กระบวนท่านี้ช่วยให้หลู่ยินผ่านเข้ารอบแปดคนได้

แต่วันนี้ เสอหลิงแค่แตะเบาๆ กลางอากาศ เงาที่เพิ่งรวมตัวกันแตกกระจายออกทันที

ตัวจริงของหลู่ยินลอยอยู่กลางอากาศ