บทที่ 128

เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่า พลังลมนับไม่ถ้วน เปลี่ยนแปลงอยู่ในมือเขา สุดท้ายกลายเป็นใบหลิวแห่งลมสีใส พุ่งไปทั่ว

การค้นหาวิธีนี้ ลู่ฝานเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

แต่เขาไม่กลัวสักนิด เมื่อใบหลิวแห่งลม มาถึงข้างตัวเขา ก็เปลี่ยนทิศทางออกไป

ลู่ฝานยืนอยู่ตรงนั้น เฟิงหลิงหาเขาไม่เจอ แต่เฟิงหลิงใช้วิชาค้นหาแบบนี้ จู่ๆ ลู่ฝานไม่กล้าขยับแล้ว

เขาไม่ได้ฝึกวิชาผสานฟ้าดิน จนถึงขั้นสมบูรณ์ ถ้าขยับ ต้องเคลื่อนไหวพลังฟ้าดิน เห็นได้ชัดว่าความสามารถของอีกฝ่ายเหนือกว่าเขา ลู่ฝานไม่อยากโดนหาเจอ

ผ่านไปนาน เฟิงหลิงเก็บพลังชีวิตของตัวเองกลับมา

“ดูเหมือนไปแล้วจริงๆ อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ ดูเหมือนพละกำลังไม่ด้อยไปกว่าฉัน ไม่รู้ว่าเป็นผู้ฝึกชี่ที่มาจากไหน”

จ้าวซวี่พูดว่า “อาจารย์ ผู้ฝึกชี่มาที่นี่โดยไม่มีเหตุผล ไม่ได้มาเพราะสมบัติชิ้นนั้นใช่ไหม”

เฟิงหลิงเบิกตาโตใส่จ้าวซวี่ แล้วพูดว่า “เงียบเลยนะ กล้าพูดแบบนี้ข้างนอกได้ยังไง”

จ้าวซวี่รีบก้มหน้า ลู่ฝานได้ยินพวกเขาคุยกัน ตกใจเล็กน้อย สมบัติชิ้นนั้นเหรอ คืออะไรกัน

เฟิงหลิงพูดว่า “ไม่ว่าเขามาเพราะเหตุใด ในเมื่อไม่สนใจเรา ก็ญาติดีกับเขาไม่ได้อีกแล้ว ให้นักบู๊ของสถาบันสอนวิชาบู๊ มาหาฉัน เขาหนีไปไหนไม่ได้หรอก เว้นเสียแต่จะใช้ความเร็วสูงสุด ออกจากสถาบันสอนวิชาบู๊”

จ้าวซวี่พยักหน้าเบาๆ ขณะนั้น เงาคนร่วงลงมาเหมือนดาวตก เป็นอาจารย์เต้ากวง

เห็นเฟิงหลิงกับจ้าวซวี่ อาจารย์เต้ากวงยิ้ม แล้วพูดว่า “ฉันนึกว่าผู้ฝึกชี่ที่ไหน มาเขาอวิ๋นซาน ที่แท้อาจารย์เฟิงหลิงนี่เอง ไม่เจอกันนานเลยนะ”

เฟิงหลิงมองอาจารย์เต้ากวง ยิ้มแล้วพูดว่า “เรามาตามกลิ่นยา ที่นี่ต้องมีผู้ฝึกชี่มากลั่นยาแน่นอน ฉันแค่อยากเจอเขา แต่หาไม่เจอ อาจารย์เต้ากวง ต่อไปฝากนายด้วย ผู้ฝึกชี่ ไม่ยอมเปิดเผยตัว มายังเขาอวิ๋นซาน น่าจะไม่ใช่สัญญาณที่ดี”

อาจารย์เต้ากวงพูดอย่างราบเรียบว่า “วางใจเถอะ ฉันจะหาเขาให้เจอ”

เฟิงหลิงยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นรบกวนอาจารย์เต้ากวงด้วย เราไปกันเถอะลูกศิษย์ ถ้าอาจารย์เต้ากวงหาเขาเจอจริงๆ ขอให้ยืนยันเจตนาที่เขามาที่นี่ก่อน ถ้าเจตนาไม่ดี ให้จัดการโดยสถาบันสอนวิชาบู๊ได้เลย แต่ถ้าบุกเข้ามาผิดที่ หวังว่าเห็นแก่ผู้ฝึกชี่ ให้เขามาคุยกับฉันสักหน่อย”

เต้ากวงพูดว่า “เข้าใจแล้ว เราไม่เข้าใจผิด ฆ่าผู้ฝึกชี่แน่นอน”

เฟิงหลิงพยักหน้าพูดว่า “งั้นก็ดี”

พูดจบ เฟิงหลิงพาจ้าวซวี่ออกไป อาจารย์เต้ากวงมองซ้ายมองขวา ขมวดคิ้วเบาๆ จากนั้นเหาะขึ้นไป

ลู่ฝานไม่กล้าทำอะไร ยืนอยู่ที่เดิมครึ่งชั่วยาม เมื่อแน่ใจแล้วว่าอาจารย์เต้ากวง กับพวกเฟิงหลิง ไม่วกกลับมาอีก จึงค่อยๆ เดินออกมา

ออกจากสภาวะผสานฟ้าดิน ลู่ฝานเตรียมไปฝึกต่อ

กลับมาบนยอดเขาอวิ๋นซานอีกครั้ง นั่งลงบนหินขรุขระ

ลู่ฝานเอากระดาษออกมา

แต่ขณะที่เขากำลังจะเอายาจิตนิ่งออกมา ทันใดนั้น มีเงาหนึ่งลงมาตรงหน้าเขา

ลู่ฝานลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ คว้ากระดาษ ถอยหลังไปสองก้าว

คนที่ปรากฏในสายตา คืออาจารย์เต้ากวง