บทที่ 13

ลู่ฝานกลั้นลมหายใจ ในตอนนี้เขาหวังเพียงว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้จะตาบอด และไม่สามารถมองเห็นเขาได้

ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งก็เดินออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ ในขณะที่เขาเห็นสัตว์ประหลาด ลู่ฝานก็ตกตะลึงไปเลย

ไม่ใช่ความสยองขวัญและความตกใจกับสัตว์ประหลาด แต่เป็นความประหลาดใจของ.......ความน่ารักของสัตว์ประหลาดตัวนี้

ลูกสุนัขที่ดูทุพพลภาพตัวน้อยเดินตัวตรงออกมา ขาหน้าสองข้างสั้นเล็กน้อย และตาโตคู่หนึ่งกะพริบๆ

ลู่ฝานตกตะลึงชั่วขณะ สัตว์ที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยตัวนี้ ดูยังไงก็ไม่เหมือนสัตว์ประหลาดเลย

ด้วยการถอนหายใจเล็กน้อย ลู่ฝานเริ่มจดจ่อกับการย่อยพลังยาของดอกไม้ทิพย์ดินในร่างกายของเขา

ลูกสุนัขเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และใบไม้ของดอกไม้ทิพย์ดิน ก็ห่อตัวด้วยใบไม้ราวกับเห็นคนรู้จักที่คุ้นเคย

แสงจุดเล็กน้อยส่องเข้าไปในร่างกายของลูกสุนัข และลูกสุนัขก็ส่งเสียงที่สบาย แต่ไม่นาน แสงก็ดับลง ลูกสุนัขถึงเห็นดอกของดอกไม้ทิพย์ดินหายไปแล้ว ทันใดนั้นลูกสุนัขก็โกรธเล็กน้อย และยิ้มแสยะให้ลู่ฝาน เผยให้เห็นเขี้ยวที่ยังไม่ค่อยสมบูรณ์

วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ลูกสุนัขยืนตัวตรงราวกับมนุษย์ แล้วอ้าปากจะกัดข้อมือของลู่ฝาน

ลู่ฝานมองดูลูกสุนัขกัดเขา แต่ไม่กล้าขยับตัว

เลือดก็หลั่งไหลออกมา และในใจของลู่ฝานก็วิตกกังวลอย่างยิ่ง

ไอ้บ้าเอ๊ย ถ้าตายอยู่ในปากของสัตว์ประหลาดที่มีพลังจริงมันก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าตายอยู่ในปากของลูกสุนัขตัวหนึ่ง หลังจากตายไปแล้วก็จะไม่มีหน้าไปพบกับผีเลย

ในเวลานั้นเอง พลังที่รุนแรงจากเดิมที่อยู่ในร่างกายของลู่ฝาน ในขณะนี้ก็สงบลงอย่างกะทันหัน จากนั้นก็ไหลออกมาจากข้อมือพร้อมกับเลือดของเขา

ตัวของลูกสุนัขฉายแสง ราวกับดูดซับพลังยาที่เขาหลั่งออกมา

ในไม่นาน ลูกสุนัขก็ดูเหมือนจะอิ่ม และปล่อยไป มันยิ้มแสยะให้ลู่ฝาน แล้วรีบวิ่งเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ

ลู่ฝานไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

เขาถูกคุกคามจากลูกสุนัขลึกลับตัวหนึ่ง แต่ลูกสุนัขตัวนี้กลับช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้กับเขา

พลังส่วนเกินในร่างกายถูกลูกสุนัขดูดออกไป และพลังยาที่เหลืออยู่ก็ไม่เพียงพอที่จะคุกคามลู่ฝานอีกต่อไป

ลู่ฝานนั่งอยู่กับที่อย่างเงียบๆ รอให้ร่างกายของเขาดูดซับพลังยาอย่างช้าๆ

การหายใจค่อยๆ คงที่ ลู่ฝานหลับตาลง และเข้าสู่การทำสมาธิในวิชาบู๊ ในเวลานี้แสงริบหรี่ ซึ่งเดิมเป็นของดอกไม้ทิพย์ดินก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายเขาเช่นกัน

การนั่งสมาธิในครั้งนี้ ผ่านไปเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนเลยทีเดียว

เมื่อลู่ฝานลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีแสงเฉียบคมแวบเข้ามาในดวงตาของเขา

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ร่างกายก็ส่งเสียงเหมือนถั่วกำลังแตก

ลู่ฝานขยับแขน ตะโกนเสียงดัง และชกต่อยไปที่กำแพง