บทที่ 1302

ขณะที่พูด อู่คงหลิงก็โบกมือแล้วโยน กระสอบสีดำใบหนึ่งออกมา ปรากฏอยู่ตรงหน้าของหลิงเหยา

หลิงเหยาค่อย ๆ เปิดกระสอบสีดำออก ด้านในนั้นก็คือสิบสามที่กำลังสลบอยู่

หลิงเหยารีบตบตีสิบสามเพื่อให้รู้สึกตัว แล้วสิบสามก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น และหันมองไปโดยรอบอย่างงุนงง

หลิงเหยาหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง ก็ไม่พบเงาร่างของอู่คงหลิงแล้ว!

ผู้ชมที่อยู่โดยรอบ มีจำนวนไม่น้อยกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่

หลิงเหยาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย แล้วก็รีบลากตัวสิบสามลุกขึ้นและเดินจากไป

......

ในสนามบู๊ เทียนชิงหยางสีหน้าดุดันเย็นชา นิ้วมือสั่นเทาบ้างเล็กน้อย

การต่อสู้ของลู่ฝานเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เขาตกใจกลัวขึ้นจริง ๆ โดยเฉพาะหลังจากที่ลู่ฝานมีอสูรเข้าสิงร่างแล้ว ก็ได้แสดงพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ทำให้เทียนชิงหยางรู้สึกว่ายากที่จะต่อกรและเทียบเคียงได้!

“เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ ทำไมฉันถึงต้องตกใจกลัวคนธรรมดาอย่างลู่ฝานด้วย! ”

เทียนชิงหยางตะโกนอยู่ในใจ และพยายามควบคุมสภาพจิตใจของตนเองเอาไว้

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตนเองจะตกใจกลัวพลังความสามารถของลู่ฝาน จนถึงกับสูญเสียความมั่นใจไปแล้ว

ในหัวสมองย้อนคิดถึงการต่อสู้ของลู่ฝานเมื่อสักครู่นี้แล้ว เทียนชิงหยางเองก็ลองคาดการณ์ดูว่าถ้าตนเองเผชิญหน้ากับเสอหลิง จะมีโอกาสชนะมากแค่ไหน

คำตอบ ชัดเจนว่า ไม่มีโอกาสที่จะเอาชนะได้เลย

เทียนชิงหยางปิดตาลง เริ่มสูดหายใจลึก

และในเวลานี้เอง เสียงของท่านแปดก็ดังขึ้น

“รอบต่อไป เทียนชิงหยางกับหลินหย่า! ”

เทียนชิงหยาง ค่อย ๆ ลืมตาสองข้างขึ้น

เขาเป็นนักบู๊ที่มีจิตใจบู๊มั่นคงแน่วแน่โดยสมบูรณ์ ขณะที่ได้ยินท่านแปดตะโกนพูดขึ้นนั้น ก็ได้ระงับความคิดที่สับสนวุ่นวายลงทั้งหมด ดวงตาก็กลับมามีความเด็ดเดี่ยวเหมือนก่อนหน้าขึ้นอีกครั้ง

หลินหย่าได้เดินออกมาก่อน กระบี่จงเทียน ก็ถืออยู่ในมือเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว

แววตาของหลินหย่าเองก็เด็ดเดี่ยว เธอจ้องมองไปที่ใบหน้าของเทียนชิงหยาง เจตนาสังหารในร่างกายก็ดุดันมากขึ้น