บทที่ 1304

พวกเงาลวงตาของเทียนชิงหยาง ได้จับตัวหลินหย่ากดทับลงไปบนพื้น

เวลานี้ลำแสงในดวงตาหลินหย่าก็ได้เริ่มกระพริบอย่างรุนแรง นั่นก็คือสัญญาณการตอบโต้ของวิชาชิงวิญญาณ

เธอต้องการที่จะตอบโต้กลับไปบ้าง แต่ก็ไม่สามารถที่จะขยับเคลื่อนไหวได้เลย

เงาลวงตาของเทียนชิงหยางเหล่านี้ เพียงแค่สัมผัสที่ตัวเธอ เธอก็จะรู้สึกว่าพลังปราณและแรงกำลังในร่างกายของตัวเองนั้นสูญหายไปอย่างรวดเร็ว

หลินหย่าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่เพียงว่า ตัวเองค่อย ๆ สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ลงไป!

ตึ่งง!

กระบี่จงเทียนที่อยู่ในมือได้ถูกเงาลวงตาของเทียนชิงหยางแย่งชิงไป แล้วโยนทิ้งไว้ที่ด้านข้าง

จากนั้น บนเก้าอี้กิเลน ก็ค่อย ๆ ปรากฏอีกเงาร่างหนึ่งของเทียนชิงหยางขึ้น

โดยใบหน้าแฝงไปด้วยความหยิ่งยโส และเหยียดหยาม แล้วเทียนชิงหยางก็มองไปที่หลินหย่าและพูดว่า: “วิชาไม่เลวเลย กระบวนท่ากระบี่ก็เก่งกาจมากด้วย แต่โจมตีพลาดเป้าไป แล้วจะทำอย่างไรได้? ”

หลินหย่ากัดฟัน โดยที่พูดอะไรไม่ออก

เทียนชิงหยางมองไปที่เธอและพูดขึ้นว่า: “ลูกหลานตระกูลฉู่ เดิมทียังพูดได้ว่าภายนอกสวยดั่งทองกับหยก ภายในเหมือนฝ้ายที่เปื่อยเน่า แต่ตอนนี้แม้แต่รูปภายนอกก็ไม่ต้องการแล้ว ในเมื่อเธอไม่ยอมแพ้ งั้นฉันก็จะทำให้เธอพ่ายแพ้เองแล้วกัน วันนี้ถือว่าเธอโชคดี ฉันไม่อยากที่จะลงมือ มิเช่นนั้นวันนี้เธอคงจะต้องเหมือนกันกับพวกผู้อาวุโสเหล่านั้น ที่ต้องฝังร่างเอาไว้ในเมืองหลวงอย่างแน่นอน! ”

เมื่อพูดจบ เทียนชิงหยางก็หลับตาสองข้างลง

เวลานี้พวกเงาลวงตาทั้งหลายก็กลายร่างเป็นลำแสง พุ่งเข้าสู่ร่างกายของหลินหย่าทันที

ทันใดนั้น หลินหย่าก็ส่งเสียงร้องโอดครวญ ล้มกองลงไปที่พื้น และเริ่มชักกระตุก

จากนั้น หลินหย่าก็หยุดชักกระตุก และเป็นลมสลบลงไป พร้อมกับมีเลือดไหลออกมาทางจมูก!

“เทียนชิงหยาง เป็นฝ่ายชนะ! ”

ท่านแปดรีบประกาศชัยชนะของเทียนชิงหยางทันที จากนั้นเซียนบำเพ็ญชี่หลายคนก็รีบพุ่งกระโจนออกไป แล้วหามร่างของหลินหย่าออกไปอย่างรวดเร็ว

เวลานี้เทียนชิงหยางค่อย ๆ ลุกขึ้น และพลันพูดเสียงดังขึ้นว่า: “ลู่ฝาน การต่อสู้ตัดสินระหว่างนายกับฉัน กล้าที่จะกำหนดเวลาไว้ครึ่งเดือนหลังจากนี้ไหม? ”

พวกผู้ชมที่กำลังลุกยืนขึ้นปรบมือกันอยู่นั้น เมื่อได้ยินที่เทียนชิงหยางตะโกนพูดแล้ว ก็หยุดชะงักในทันที

ครึ่งเดือนหลังจากนี้?

ไม่นึกว่าเทียนชิงหยางจะขอยืดเวลาออกไปอีก!

เทียนชิงหยางรออยู่สักครู่ เห็นว่าไม่มีคนตอบกลับจึงพูดเสียงดังขึ้นอีกว่า: “นายบาดเจ็บสาหัส ฉันจึงไม่อยากจะเอาเปรียบนาย ครึ่งเดือนหลังจากนี้ พวกเรามาต่อสู้ตัดสินกันที่แห่งนี้ และกล้าที่จะเดิมพันชีวิตไหมล่ะ! ”

ขณะนั้น เจ้าบ้านตระกูลเทียนก็พลันลุกยืนขึ้น

ผู้คนนับไม่ถ้วนก็อุทานขึ้นว่า: “การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต! ”

“ไม่นึกว่าเทียนชิงหยางจะนัดหมายกับลู่ฝานเพื่อต่อสู้ด้วยการเดิมพันชีวิต! ”

ภายในสนามบู๊ ลู่ฝานที่กำลังเอนนอนอยู่บนเตียงนั้น ก็หัวเราะขึ้น

เขากระโดดลงมาจากเตียง และเดินตรงออกมา โดยไม่รอให้เซียนบำเพ็ญชี่ที่อยู่ด้านข้างมาขัดขวาง

ไม่นานนัก ลู่ฝานก็มาปรากฏตัวขึ้นที่สนามบู๊อีกครั้ง

ลู่ฝานยืนมือสองข้างไขว้หลัง ยิ้มและพูดว่า: “ทำไมจะไม่กล้าล่ะ! ”

เทียนชิงหยางมองไปที่ลู่ฝานด้วยสายตาที่ร้อนผ่าว!

ส่วนลู่ฝานก็มองไปที่เขาอย่างสงบนิ่ง

เมื่อดวงตาทั้งสี่สบตากัน สายตาของเทียนชิงหยางก็ยิ่งเย็นชาขึ้น ส่วนรอยยิ้มที่มุมปากของลู่ฝานก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นด้วย!

ลักษณะท่าทางของทั้งสองคน ล้วนตกอยู่ในสายตาของทุกคน

“เทียนชิงหยาง! ”

“ลู่ฝาน! ”

ทั้งสองคนต่างพูดชื่อของอีกฝ่ายหนึ่งขึ้นพร้อมกัน