บทที่ 1311

เช้าวันรุ่งขึ้น ดวงอาทิตย์ส่องแสงอันอบอุ่น สายลมโบกพัดอย่างอ่อนโยน

ลู่ฝานกับหลิงเหยาเดินอยู่บนถนน บนไหล่คือเจ้าดำ ด้านหลังคือสิบสาม ฮัมเพลง เดินเล่น กันอย่างสบายใจ

สำหรับเทียนชิงหยางแล้ว เวลาครึ่งเดือนนี้ คือช่วงสุดท้ายที่ต้องเร่งฝึกฝนอย่างหนัก แต่สำหรับลู่ฝานนั้น ครึ่งเดือนนี้ ก็คือเวลาพักผ่อน

วันนี้ ผู้ฝึกชั่วร้ายถูกกำจัดจนหมดไปแล้ว ได้ยินว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาไท่จื่อ ถูกฝ่าบาทเรียกไปพบ และตำหนิสั่งสอนอย่างเข้มงวด สุดท้ายก็ถูกกักขังบริเวณอีกครั้ง

สถานที่ถูกกังขังในครั้งนี้ ไม่ใช่เขาวิถีบู๊ แต่เป็นตำหนักกตัญญู โดยให้ไท่จื่อ ไปเฝ้าป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษทั้งวันทั้งคืน ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะโมโหมากจริง ๆ โดยลงโทษกันอย่างหนักเลยทีเดียว

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งจะไม่มีใครมาสร้างความยุ่งยากกับลู่ฝานแล้ว

อย่างน้อยลู่ฝานเองก็คาดคิดไม่ถึงว่า ยังจะมีใครมาจัดการเขาอีก!

บนถนนตรอกซอกซอย เสียงดังวุ่นวายไปหมด

มีลู่ฝานอยู่ข้างกาย เมื่อหลิงเหยาเห็นสิ่งของที่น่าสนใจ ก็อยากจะซื้อ จึงนำพาลู่ฝานเดินวนเวียนไปโดยรอบ

ลู่ฝานเองก็ดีใจ เพราะการที่ได้อยู่กับหลิงเหยาตามลำพังนั้นเป็นสิ่งที่ยากมาก ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดีเลิศอย่างที่สุดเลย

สำหรับเรื่องการใช้จ่ายเงินนั้น เหอะเหอะ มันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว

นับตั้งแต่การคัดเลือกเริ่มต้นจนถึงตอนนี้ คนที่มอบของขวัญให้กับเขานั้น มากมายนับไม่ถ้วน

แค่พวกของขวัญเหล่านั้น ก็เพียงพอให้ลู่ฝานไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องที่เกี่ยวกับเงินทองอีกแล้ว อีกอย่าง หลิงเหยาเองก็ไม่ใช่คนที่ใช้จ่ายเงินอย่างฟุ้งเฟ้อ

สิ่งที่เธอชื่นชอบมากที่สุด ก็คือซื้อพวกของเบ็ดเตล็ด อีกทั้งก่อนจะซื้อก็ต้องมีการต่อราคา โดยต่อราคาอย่างหนักหน่วงทีเดียว จนเถ้าแก่ร้องโวยวาย ทำให้ลู่ฝานได้รู้ได้เห็นว่า นี่ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งเหมือนกัน

“ลู่ฝาน เคล็ดวิชาบู๊สรรพสิ่งไร้รูปร่างของนายนี้ ไม่เลวทีเดียวนะ คนมากมายขนาดนี้ ไม่นึกว่าจะไม่มีใคร ที่สามารถจดจำนักกระบี่แห่งตงหวา คุณชายลู่ฝานได้เลย! ”

หลิงเหยาคล้องแขนของลู่ฝาน และพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม

ลู่ฝานยิ้มและพูดขึ้นว่า: “อยากเรียนไหม? ฉันสอนเธอได้นะ”

หลิงเหยาพูดว่า: “อยากเรียนแน่นอน เมื่อกลับไปแล้วนายก็สอนฉันแล้วกัน”