บทที่ 1317

พื้นดินสั่นสะเทือนขึ้นชั่วขณะ ภายในร้านของไอ้อ้วนตง ทุกคนต่างก็สามารถรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนนี้อย่างชัดเจน

ถึงขนาดที่ว่า ไอ้อ้วนตงยังยิ้มและพูดว่า: “ดูเหมือนจะจบสิ้นลงแล้ว! ”

หลิงเหยายืนอยู่หน้าประตูด้วยความกังวล และสอดส่องมองไปข้างนอกอย่างไม่หยุด

ไอ้อ้วนตงยิ้มและพูดว่า: “ไม่ต้องมองดูแล้ว ลู่ฝานของเธอนั้น ไม่เป็นอะไรหรอก”

หลิงเหยาพูดขึ้นโดยที่ไม่หันหน้ากลับมา: “นายรู้ได้อย่างไร”

ไอ้อ้วนตงยิ้มและพูดว่า: “ฉันรู้ก็แล้วกัน”

ในซอยเล็ก ที่อลหม่านวุ่นวายไปหมด

อู่ชิงเฉิงนอนกองอยู่บนพื้น เลือดไหลออกมาจากร่างกายของเธอ

เส้นชีพจรและกระดูกในร่างกาย กว่าแปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แตกละเอียดไปหมด แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ เธอก็ยังไม่ยอมตายลง และไม่แม้แต่จะสลบ

เธอยังคงจ้องมองไปที่ใบหน้าของลู่ฝาน นั่นแสดงให้เห็นถึงจุดแข็งแกร่งของนักบู๊ปราณฟ้า

ลู่ฝานเองก็กระเซอะกระเซิง เนื้อหนังทั่วร่างกาย ก็ไม่มีจุดไหนที่สมบูรณ์ ช่วงหน้าอกยิ่งชัดเจนว่ามีบาดแผลจากกระบี่ ซึ่งเขาถูกแทงทะลุไปถึงด้านหลังเลย

แต่เขาก็ไม่มีอะไรที่ผิดแปลกไป ราวกับว่าร่างกายไม่ใช่ของเขาเอง

กระบี่หนักไร้คมปักอยู่บนร่างของอู่ชิงเฉิง และพูดขึ้นว่า: “เธอไปตายได้แล้ว! ”