บทที่ 1325

ใจกลางเมือง ถนนหย่งเล่อ

ผู้คนจำนวนมากมาย เบียดเสียดกันแน่นไปหมด

บนชั้นหอ บริเวณข้างถนน บนดาดฟ้าบ้าน ต่างก็เต็มไปด้วยผู้คน

ทุกคนต่างก็คาดหวังรอคอย ชะเง้อยื่นคอออกไปที่ถนนเพื่อมองดู ด้วยสีหน้าท่าทางที่คาดหวัง

“มาแล้ว ธิดาเทพมาแล้ว! ”

ทันใดนั้น ก็มีคนหนึ่งตะโกนขึ้น และพลันก็มีเสียงโห่ร้องกันอย่างเกรียวกราว

ที่ปลายสุดของถนน ปรากฏเงาร่างขององครักษ์เกราะทองขึ้นมาก่อน

บนชุดเกราะส่องแสงระยิบระยับ แทบจะปกปิดแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ลงแล้ว ส่วนด้านหลังขององครักษ์เกราะทองนั้น ก็มีรถม้าเคลื่อนตัวมาอย่างช้า ๆ

ม้ายูนิคอร์นที่ลากรถ ราชพาหนะที่เป็นคริสตัล ล้วนดึงดูดเสียงชื่นชมโห่ร้องจากผู้คนนับไม่ถ้วน

“เป็นธิดาเทพแห่งประเทศเป่ยเสินแน่นอน ดูราชพาหนะนั่นสิ ไม่ใช่สิ่งของของประเทศอู่อานเป็นแน่”

“ไอ้หยา รถม้าสง่างามยิ่งนัก ได้ยินว่ารูปลักษณ์ของธิดาเทพ ยากที่จะพบเจอในโลกมนุษย์ จะต้องดูชมโดยละเอียดแล้ว”

ผู้คนทั้งสองข้างทางต่างก็ชะเง้อมองกันไม่หยุด ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นธิดาเทพบนราชพาหนะนั้นแล้ว

ทันใดนั้น บริเวณโดยรอบก็เงียบสงบลงอย่างกะทันหัน

ทุกคนที่มองเห็นรูปโฉมของธิดาเทพอย่างชัดเจนแล้ว ต่างก็ถึงกับตกตะลึงในรูปโฉมของธิดาเทพนั้น

ยากที่จะจินตนาการได้ว่า บนโลกใบนี้ จะมีหญิงที่มีรูปโฉมงดงามหาที่เปรียบมิได้เช่นนี้

ใบหน้าที่บริสุทธิ์งดงาม ดุจดั่งบัวหิมะบนภูเขาสูง หมดจดไร้ที่ติ!

ดวงตาราวกับคริสตัล ในทุกบริเวณที่ส่งสายตามองไป ทุกคนก็กลายเป็นหินแข็งทื่อกันไปหมด

พวกเขาต่างก็ตะลึงกับรูปโฉมของธิดาเทพ จนในหัวสมองว่างเปล่าไปกันหมดแล้ว

ท่ามกลางกลุ่มคน ลูกหลานตระกูลหานได้แย่งจับจองจุดตำแหน่งที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ลู่ฝานและคนอื่น ๆ ก็อยู่ในจุดนั้นด้วย จ้องมองมาจากระยะไกล ด้วยพลังสายตาของลู่ฝานแล้ว ถือเป็นคนแรกที่มองเห็นใบหน้าของธิดาเทพได้อย่างชัดเจน