บทที่ 1333

เจดีย์ยา? ผู้อาวุโส?

ลู่ฝานเต็มไปด้วยความสงสัย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ลู่ฝานเงยหน้าขึ้น และมองไปยังคนในชุดคลุมยาวสีดำที่จากไปอย่างกะทันหัน พร้อมกับขมวดคิ้วขึ้น!

ลู่ฝานตะโกนเรียก: “รอก่อน! ”

คนในชุดคลุมยาวสีดำเหมือนจะไม่ได้ยินที่ลู่ฝานตะโกนเรียก จึงได้เดินหน้าต่อไป

ลู่ฝานกระโดดลอยตัวขึ้น เท้าเหยียบลงบนย่ำก้าวยอดเมฆาฟ้า แล้วเหาะเหินตามไปอย่างรวดเร็ว

คนในชุดคลุมยาวสีดำเหมือนจะพบว่าลู่ฝานไล่ตามมาแล้ว จึงได้เร่งความเร็ว วิชากายราวกับสายฟ้า ร่างกลายเป็นลำแสงสีดำ พุ่งเข้าสู่ท่ามกลางความมืดในชั่วพริบตา

ลู่ฝานปลดปล่อยปราณชี่ในร่างกายออกมาโดยพลัน และใช้จิตญาณสะกดรอยตามชายในชุดคลุมสีดำ

ทันใดนั้น ลู่ฝานก็อาศัยปราณชี่ของตนเอง กำหนดเป้าหมายทิศทางที่เงาร่างของคนในชุดคลุมสีดำนั้นหลบหนีไปได้อย่างรวดเร็ว!

หากสิบสามรู้ว่าลู่ฝานสามารถทำสำเร็จได้ง่ายดายแบบนี้ นักฆ่ามืออาชีพคนหนึ่งยังจำเป็นต้องฝึกฝนกว่าห้าปีถึงจะสามารถควบคุมและใช้งานพลังปราณสะกดรอยได้ ก็เกรงว่าเขาจะกระอักเลือดออกมาตรงนั้นเป็นแน่

ระหว่างคนสองคนไม่สามารถที่จะนำมาเปรียบเทียบกันได้ มีบางอย่าง คนทั่วไปอาจจะต้องใช้เวลาหลายปีหรือนับสิบปีในการฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่ากว่าจะสามารถควบคุมและใช้งานได้ แต่สำหรับคนอัจฉริยะแล้ว ก็แค่มองดูครั้งเดียวเท่านั้น

แต่สำหรับลู่ฝานที่เป็นอัจฉริยะในอัจฉริยะ ถึงขั้นไม่จำเป็นต้องดูเลย แค่ทดลองก็สำเร็จแล้ว!

เร่งความเร็วจนถึงขีดสุด ลู่ฝานกับชายในชุดคลุมสีดำนั้น ราวกับว่าเป็นผีสางสองตนกำลังวิ่งทะลุผ่านในตัวเมือง มุ่งหน้าคดเคี้ยวไปมาอย่างไม่หยุด

จุดบริเวณที่เคลื่อนผ่าน ก็มีสายลมกรรโชกแรง

ต่อให้วิ่งอยู่บนถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน วิ่งผ่านคนที่สัญจรไปมาเพื่อเลือกหาหญิงสาวโสเภณี หรือว่าจะเป็นพวกหัวขโมย ต่างก็ราวกับสายลมพัดผ่าน พวกคนอื่นต่างก็มองไม่เห็นเงาร่างของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

ลู่ฝานยิ่งไล่ตามก็ยิ่งรู้สึกว่า คนในชุดคลุมยาวสีดำนี้ไม่ใช่นักบู๊ แต่เป็นผู้ฝึกชี่

วิชากายของเขา ไม่มีการเคลื่อนไหวหลบหลีกอย่างกับนักบู๊ อาศัยแค่ความเข้าใจในพลังฟ้าดิน รวบรวมพลังสายลมมาอยู่ใต้ฝ่าเท้า กำหนดควบคุมพลังของช่วงอากาศ พุ่งทะยานไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด

นี่คือสิ่งที่นักบู๊ไม่สามารถทำได้ ลู่ฝานไล่ตามติดมาที่ด้านหลังของเขาแล้ว โดยได้ขจัดพลังฟ้าดินบริเวณโดยรอบออกไป และเร่งความเร็วไล่ตามอย่างที่สุด

ทันใดนั้น เงาร่างของคนในชุดคลุมยาวสีดำก็พลันสูญหายไป

ราวกับรถม้าที่วิ่งมาสุดทางแล้วหยุดลงในทันที และราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมาเพียงครึ่งเดียว แล้วสูญหายไปอย่างกะทันหัน

สถานการณ์ที่ผิดแปลกไปอย่างไร้เหตุผล ทำให้ลู่ฝานเกือบจะกระอักเลือดออกมา

แต่ทันใดนั้น ลู่ฝานก็ตั้งสตินึกคิดขึ้นมาได้ว่า ฝ่ายตรงข้ามสามารถหาวิธีหลบหลีกการสะกดรอยตามด้วยจิตญาณของเขาได้แล้ว

ช่างบ้าเสียจริง ผู้ฝึกชี่ก็โดดเด่น ในการศึกษาค้นคว้าด้านจิตญาณอยู่แล้ว ทำไมถึงจะไม่รู้วิถีการสะกดรอยตามด้วยจิตญาณล่ะ

ส่วนวิธีที่ลู่ฝานใช้อยู่ในตอนนี้ หากว่าอีกฝ่ายหนึ่งทำการกำจัดการสะกดรอยตามด้วยจิตญาณลงแล้ว

ลู่ฝานก็ยากที่จะตามหาตัวเขาได้เจอแล้ว!

หยุดเงาร่างลง ลู่ฝานตัดสินใจใช้วิธีการที่โง่เขลาที่สุด

เขาคาดเดาว่าอีกฝ่ายหนึ่งคงไม่มีทางที่จะเหาะเหินเดินหน้าไปอย่างรวดเร็วอีกแล้ว มิเช่นนั้นพลังฟ้าดินโดยรอบก็คงจะทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่จะสงบนิ่งแบบนี้เด็ดขาด!

ลู่ฝานปลดปล่อยปราณชี่ และตะโกนว่า: “กระจายออก! ”

พลังฟ้าดินบริเวณโดยรอบ ถูกเขาแยกออกจากกันในทันที ปราณชี่ของเขาราวกับว่าเป็นสายลมที่พัดทุกสิ่งทุกอย่างกระจัดกระจาย จุดบริเวณที่พัดผ่าน ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย

ลู่ฝานปิดตาสองข้างลง สัมผัสได้ถึงสภาพของปราณชี่ที่แยกตัวกระจายออกอย่างรุนแรง เขาเชื่อว่า หากอีกฝ่ายหนึ่งถูกปราณชี่ของเขาปะทะเข้าใส่ จะต้องทำการตอบโต้กลับมาบ้าง