บทที่ 1341

เสียงดังก้องกังวานในท้องฟ้า โดยเสียงนี้ เกรงว่าในเมืองหลวงคงจะไม่มีใครไม่รู้จัก นี่ก็คือเสียงขององค์ชายรองฉินฝานนั่นเอง!

รถพระที่นั่งขององค์ชายปรากฏขึ้นในอากาศ โดยองค์ชายรองฉินฝานยืนอยู่บนรถม้า มองไปยังทุกคนอย่างยิ้มแย้ม พร้อมกับกำหมัดแสดงความเคารพต่อหานอู๋ซวง เทียนหลิงและพูดขึ้นว่า: “ผู้อาวุโสหาน เจ้าบ้านเทียน อย่าได้โมโหและทะเลาะกันเลย มีเรื่องอะไร ไม่สามารถพูดคุยแก้ไขปัญหากันได้เหรอทำไมถึงต้องลงมือปะทะกันด้วยล่ะ”

องครักษ์เกราะทองปรากฏตัวขึ้นจากรถพระที่นั่งราวกับตั๊กแตน แล้วโอบล้อมกลุ่มคนในสถานที่แห่งนี้เอาไว้ ซึ่งลำแสงสีทองอร่าม ได้ปกคลุมแสงสว่างของดวงอาทิตย์ เอาไว้ทั้งหมด

เมื่อเห็นองครักษ์จำนวนมากมายขนาดนี้ หานอู๋ซวงกับเทียนหลิงต่างก็ใจเย็นสงบนิ่งลงได้แล้ว

ขบวนองครักษ์เกราะทองลอยตัวลงมาที่พื้น แล้วแบ่งแยกคนของตระกูลหานกับลูกหลานตระกูลเทียนออกจากกัน โดยฉินฝานมองไปที่สองคนนั้นอย่างยิ้มแย้ม และพูดขึ้นว่า: “หรือว่า แม้แต่หน้าของฉันทั้งสองท่านก็จะไม่ให้เกียรติกันเลยอย่างนั้นเหรอ”

เทียนหลิงนำผู้อาวุโสตระกูลเทียน ถอยหลังลงอย่างช้า ๆ และพูดว่า: “เกียรติและหน้าขององค์ชายรองนั้น ฉันมิบังอาจที่จะไม่ให้เกียรติ! ”

หานอู๋ซวงยิ้มและพูดขึ้นว่า: “องค์ชายรอง ท่านมาได้ตรงเวลาพอดีเลย หากช้าไปเพียงเล็กน้อย ท่านก็คงจะได้เห็นตระกูลเทียนที่นองไปด้วยเลือดแล้ว! ”

เมื่อพูดจบ ก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาได้ผิดเวลาเสียจริง! ”

เสียงที่ดังขึ้นตามมานั้น มาจากรถม้าอีกหลายคันในอากาศธาตุ

หลู่เฉิงเซี่ยงกับหลู่ยิน

เจ้าบ้านถานไถกับถานไถเก๋อ

เจ้าบ้านตระกูลสุ่ยกับสุ่ยสือฉวน สุ่ยเชียนโหรว

เจ้าบ้านตระกูลสือกับสือเฉิน