บทที่ 138

ศิษย์พี่ใหญ่พูดว่า "วิชากระบี่งดงามแต่ไม่แท้จริง เปลืองพลังปราณ"

ศิษย์พี่ฉู่เทียนพูดต่อ "มองดูสวย แต่ประสิทธิภาพแท้จริงแย่มาก วิชากระบี่ของศิษย์น้องหานเฟิงสมบูรณ์แล้ว เธอแพ้แล้ว"

เมื่อพูดจบ ลู่ฝานเห็นมือซ้ายของศิษย์พี่หานเฟิงทำเป็นกระบี่ ต่อมามีแสงสว่างวาบขึ้นมา

ชิ้ง!

กระบี่ปักลงบนพื้น ตัวกระบี่สั่นเล็กน้อย

ทุกคนหันไปจ้อง เห็นกระบี่ฟ้าครามที่กระเด็นออกไป ลอยกลับมาอีกครั้ง และปักลงบนพื้น

เงาหายไป จ้าวหลิงรู้สึกถึงความชื้นบริเวณลำคอ จึงยื่นมือไปลูบ เห็นสีแดงเป็นแถบ

บริเวณลำคอเธอเป็นรอยเลือดสีแดง ผิวหนังแยกออกจากกัน แต่ไม่ได้ลึกเข้าไปในเนื้อ

จ้าวหลิงมองหานเฟิงอย่างตกตะลึง จากนั้นสีหน้าโหดเหี้ยมขึ้นทันที

หานเฟิงยืนอยู่หน้ากระบี่ฟ้าคราม มองจ้าวหลิงอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า "ตัดสินแพ้ชนะแล้ว เธอไสหัวไปได้แล้ว ฉันกะจะให้กระบี่ไปทางซ้ายสักหนึ่งนิ้ว แต่เธอยืนนิ่งไม่ขยับ เฮ้อ ใครใช้ให้ฉันเป็นบุรุษที่ทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรีกันล่ะ"

อาจารย์หลางเจี้ยนอึ้งเช่นกัน จ้าวหลิงเป็นนักเรียนที่ไม่เลว ในคณะบังเหิน เดิมทีเขาจะแนะนำให้จ้าวหลิง ได้ลำดับรายชื่อในการสู้จัดอันดับของสถาบัน

แต่ตอนนี้......

จ้าวหลิงแผดเสียงแทบขาดใจออกมา

"นายมันคนต่ำตม ฉันไม่ได้แพ้ นายลอบโจมตี นักเรียนของคณะขยะ อย่างคณะหนึ่งเดียว ไม่มีทางเอาชนะฉันได้ ฉันจะฆ่านาย!"

ความคลุ้มคลั่งของจ้าวหลิง ทำให้อาจารย์อี้ชิงกับอาจารย์เต้ากวง ถึงกับขมวดคิ้ว

อาจารย์หลางเจี้ยนรีบพูดว่า "จ้าวหลิง อย่านะ!"

เขายังไม่ทันพูดจบ จ้าวหลิงพุ่งเข้าไปฆ่าหานเฟิงพร้อมแสงกระบี่

หานเฟิงคิดไม่ถึงว่าตอนนี้ จ้าวหลิงจะกล้าลงมือกับตัวเองอย่างไม่คิดชีวิต

ลู่ฝานลุกขึ้นทันที แต่ขณะนั้น เงาหนึ่งเข้ามาขวางหน้าหานเฟิง

ร่างคนขนาดใหญ่ ไขมันบนร่างกายเหมือนกำแพงเมือง ไม่ใช่ศิษย์พี่ใหญ่อู๋เหวย จะเป็นใครได้อีก

จ้าวหลิงกับแสงกระบี่ ชนกับพุงของศิษย์พี่ใหญ่ ต่อมา จ้าวหลิงกระเด็นออกไป กระแทกลงกับพื้นก่อน จากนั้นกลิ้งหลุนๆ เหมือนน้ำเต้า ไปไกลสิบกว่าฟุต

หลางเจี้ยนรีบเข้าไปจับจ้าวหลิงเอาไว้ แต่พลังบนตัวจ้าวหลิงทำให้หลางเจี้ยนสั่นไปทั้งตัว จนบาดเจ็บเล็กน้อย กดตัวของจ้าวหลิงเอาไว้ เธอถึงหยุดลงได้