บทที่ 1387

อาทิตย์สาดแสงร้อนแรง สายลมอุ่นพัดเบาๆ ท้องฟ้าปลอดโปร่งอากาศดี

วันนี้สนามต่อสู้แปดทิศแน่นขนัดไปด้วยผู้คนอีกแล้ว

เทียบกับตอนแข่งคัดเลือก วันนี้คนเยอะกว่าไม่น้อย ที่เวอร์ไปกว่านั้นวันนี้พวกผู้ฝึกชี่ของเจดีย์ยามาชมการต่อสู้ด้วย

ความยิ่งใหญ่อลังการแบบนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นตอนแข่งคัดเลือก

การมาถึงของพวกผู้ฝึกชี่ หมายความว่าการต่อสู้วันนี้ไม่ใช่แค่เกียรติของนักบู๊อู่อาน แต่เป็นเกียรติของทั้งประเทศอู่อาน

ตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอย เต็มไปด้วยเสียงตะโกนอย่างพร้อมเพรียง

“ลู่ฝานชนะแน่นอน!”

ไม่ว่าจะเป็นชายหญิงเด็กคนชรา ไม่ว่าจะเป็นคนเขตไหน ขอแค่เป็นคนประเทศอู่อาน ล้วนพากันตะโกนชื่อลู่ฝาน

ระยะเวลาสั้นๆ เพียงแค่ไม่กี่เดือน ลู่ฝานเปลี่ยนจากคนไร้ชื่อเสียง กลายเป็นเกียรติของประเทศอู่อาน

ความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่นี้ คนทั้งเมืองหลวงเห็นและจดจำขึ้นใจ

ถ้าวันนี้ลู่ฝานชนะ จะเป็นเกียรติคุณความดีที่จะคงอยู่ชั่วนิรันดร!

วันนี้ในสนามต่อสู้แปดทิศดูเรียบร้อยเป็นพิเศษ

ตอนแข่งคัดเลือก ประชาชนเมืองหลวงพวกนี้แทบจะเบียดกันตาย เรียกได้ว่าที่นั่งผู้ชมในตอนนั้น ถึงแมลงวันบินเข้าไปก็ต้องตายคาที่

แต่วันนี้ประชาชนในสนามต่อสู้แปดทิศกลับเป็นระเบียบมาก ไม่ดันไม่ผลัก ยืนตัวตรงเป็นอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยากอับอายต่อหน้านักบู๊ประเทศอื่น

ไม่ต้องมีใครคอยออกคำสั่ง ประชาชนเมืองหลวงรักษาความเป็นระเบียบกันเอง

หลังจากกลับไป พวกเขาไม่อยากให้ธิดาเทพว่าคนประเทศอู่อานไร้มารยาท

กลุ่มคนโบกธง ยกแผ่นป้ายที่ด้านบนเขียนคำขวัญของพวกเขาไว้

“ลู่ฝานแห่งตงหวา หนึ่งในใต้หล้า เอาชนะธิดาเทพแห่งเป่ยเสินและแต่งงาน!”