บทที่ 1399

ผ่านไปสามวัน อุโมงค์ข้ามมิติไกลๆ เริ่มมีแสงสว่าง

อยู่กับความมืดในอุโมงค์ข้ามมิติมาสิบกว่าวัน ในที่สุดก็เห็นแสงสว่างสักที ขนาดคนสุขุมอย่างลู่ฝาน ยังอดมีรอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้

เห็นด้วยตาเปล่าว่านั่นเป็นมวลแสงห้าสี

ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลู่ฝานและคนอื่นเห็นว่ามวลแสงห้าสีนี้คือพลังฟ้าดินที่เคลื่อนไหวอยู่ในอุโมงค์ข้ามมิติ

แต่พลังฟ้าดินที่นี่ไม่เหมือนประเทศอู่อาน ที่รวมตัวเป็นอุโมงค์มิติและเคลื่อนตัวไหลไป

มวลแสงห้าสีขนาดใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดไกลๆ ลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น

ธิดาเทพเห็นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ใกล้ถึงแล้ว!”

ลู่ฝานยิ้มแล้วถามว่า “คิดไม่ถึงว่าพลังฟ้าดินของพวกเขาจะไม่เคลื่อนไหว”

ธิดาเทพตอบว่า “ใช่ พลังฟ้าดินของประเทศเป่ยเสินของเราก็ไม่เคลื่อนไหวเหมือนกัน พอพูดขึ้นมาเหมือนในใต้หล้านี้ มีแค่พลังฟ้าดินของประเทศอู่อานที่เคลื่อนไหว ไม่รู้คือกฎเกณฑ์อะไร”

ลู่ฝานไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน เขาจับมือหลิงเหยาแล้วมองมวลแสงห้าสีที่ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งวัน แสงห้าสีส่องมายังใบหน้าพวกลู่ฝาน

มองไกลๆ ดูยิ่งใหญ่เป็นอย่างมาก เมื่อเข้ามาใกล้พลังฟ้าดินเหล่านี้ เหมือนคูน้ำปิดกั้นโลก

ลู่ฝานเบิกตาโตมองพลังฟ้าดินที่รุนแรงสุดขีด เหมือนรวมตัวเป็นกำแพงธรรมชาติ ปิดกั้นพวกเขาเอาไว้ด้านนอก

ธิดาเทพยิ้มแล้วพูดว่า “นี่คือจุดที่วุ่นวาย ไปประเทศอื่นต้องแจ้งให้ทราบ แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ได้มีเจตนาร้าย ให้พวกเขาพาเราเข้าไปในเส้นทางที่ปลอดภัย แต่ประเทศอู่อานของพวกนายไม่มีอะไรแบบนี้ สามารถเข้าไปได้เลย”