บทที่ 1412

เมื่อลงมาถึงพื้น มหาเสนาบดีหลินก็รีบกลับออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่พูดอะไร แม้แต่พูดทักทายสักคำก็ไม่มี

ตอนนี้ลู่ฝานจึงได้เก็บกระบี่หนักไร้คมขึ้น แล้วก็มองไปทางด้านหน้า

บริเวณด้านข้าง ธิดาเทพยืนอยู่ที่หน้าประตู และมองมาที่พวกเขาอย่างยิ้มแย้ม

เมื่อเห็นมหาเสนาบดีหลินเดินจากไป ธิดาเทพก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา ยิ้มและพูดว่า: “ท่านป๋อลู่ นายนี่ช่างสบายมีเวลาว่างเยอะจริงนะ ไม่นึกว่าจะไปหาพวกมหาเสนาบดีหลินและเดินเล่นเที่ยวชมไปทั่วด้วย”

ลู่ฝานส่ายศีรษะและพูดว่า: “ไม่ได้เดินเที่ยวเล่นเลย แต่ที่ถูกคนลอบทำร้ายนั้น เกิดขึ้นจริง ธิดาเทพ ราชาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ได้พูดคุยกับอะไรกับเธอบ้าง หรือว่าทำอะไรบ้าง พวกเราจะต้องเดินทางกลับไปกันก่อนกำหนดไหม? ”

ดวงตาของธิดาเทพกระพริบแสงขึ้น เมื่อได้ยินคำว่าราชาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสายตาที่โกรธแค้นออกมา

แต่ต่อจากนั้น ธิดาเทพก็ระงับความโกรธแค้นนี้ลงอย่างรวดเร็ว ยิ้มและพูดว่า: “คุณชายลู่ฝานถูกคนลอบทำร้ายเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก ที่นี่คือพระราชวังของประเทศหลิง ใครจะสามารถลอบทำร้ายนายได้? ”

ลู่ฝานจับผิดอะไรบางอย่างได้ จากอาการท่าทางของธิดาเทพ และพูดขึ้นแบบหนึ่งคำหยุดหนึ่งคำว่า: “ราชาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์”

ธิดาเทพสีหน้าผิดปกติ กำฝ่ามือแน่น และพูดว่า: “เป็นไปไม่ได้ ราชาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นมิตรกับฉันมาก ในฐานะที่เป็นชินอ๋องของประเทศ เขาจะทำเรื่องที่ไม่ดีต่อประเทศได้อย่างไร การล่วงเกินขุนนางระดับป๋อคนหนึ่งของประเทศอู่อานนั้น มันไม่ใช่การกระทำที่ฉลาดเอาเสียเลย”

ลู่ฝานพูดขึ้นว่า: “สำหรับฉันแล้ว เขาไม่ฉลาดอย่างมาก เกรงว่าเขายิ่งอยากที่จะล่วงเกินต่อประเทศเป่ยเสินมากกว่า”

ธิดาเทพปิดปากหัวเราะขึ้นและพูดว่า: “ท่านป๋อลู่พูดอะไรเนี่ยะ การล้อเล่นแบบนี้ นายพูดกับฉันได้ แต่อย่าได้พูดกับฝ่าบาทและพวกคนของประเทศหลิงเชียวนะ ฉันขอตัวกลับไปพักผ่อนแล้ว พรุ่งนี้ขอเชิญท่านป๋อลู่มาชมการประลองยุทธที่สังเวียน และช่วยชี้แนะอะไรให้กับฉันบ้างนะ”

ลู่ฝานพูดขึ้นว่า: “อย่างนี้เหรอ ดูเหมือนว่าธิดาเทพ ยังอยากที่จะอยู่ที่นี่ต่ออีก”