บทที่ 1416

ธิดาเทพไม่อยากที่จะเสียเวลากับซือหลางต่อไปอีกแล้ว เธอเหมือนจะผิดหวังอย่างมาก กับนักบู๊ของประเทศหลิงแห่งนี้

ประเทศแห่งนี้มีขนาดเล็ก นักบู๊อ่อนแอ เป็นสิ่งที่เธอคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

แต่ถึงอย่างไรเธอก็คิดไม่ถึงว่า จะอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้ วิทยายุทธไม่สูงส่ง ก็ไม่เป็นไร แต่ทักษะวิชาบู๊ก็ยังไม่ได้เรื่องอีก

อีกทั้งมองดูซือหลางที่พยายามใช้กระบวนท่ากระบี่อย่างดึงดันแบบนี้แล้ว เหมือนกับว่าหัวสมองก็ไม่ค่อยจะดีมากสักเท่าไร

ธิดาเทพตะโกนขึ้นว่า: “ผนึกน้ำแข็งหมื่นลี้”

ทันใดนั้น ซือหลางที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขาก็ตัวแข็งจนกลายเป็นแท่งน้ำแข็งไปแล้ว

เกล็ดน้ำแข็งกระจายเป็นวงกว้าง แม้แต่อากาศธาตุในบริเวณโดยรอบ ต่างก็มีน้ำแข็งแผ่กระจายออกไปอย่างนับไม่ถ้วน

ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้ผู้คนของประเทศหลิงในบริเวณโดยรอบพากันกรีดร้องอุทานและวิ่งถอยหลังไป พวกกลุ่มขุนนางของประเทศหลิง ได้ตะโกนพูดขึ้นว่า: “พระเจ้า! หรือว่าธิดาเทพมีวิทยายุทธระดับแดนปราณดินแล้วอย่างนั้นใช่ไหม? ”

เส้นเอ็นบนหน้าผากของธิดาเทพกระตุกอย่างไม่หยุด เธอต้องการที่จะบอกกับพวกคนที่ไม่มีความรู้ไร้ประสบการณ์เหล่านี้ว่า ตอนนี้เธอคือนักบู๊ที่เกือบจะเข้าสู่แดนปราณฟ้าแล้ว

แต่เธอพูดคำนี้ไม่ออก เพราะเธอก็ยังเป็นคนที่เห็นแก่หน้าของตัวเองอยู่

แต่ในขณะเดียวกัน ฝ่าบาทประเทศหลิงที่ปรบมือเป็นกำลังใจอยู่ตลอดนั้น ถึงกลับตกตะลึงไปเลย

จากนั้นสาวน้อยที่อายุสิบห้าสิบหกปีคนนี้ ร่างกายก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอย่างรวดเร็ว เกล็ดน้ำแข็งปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเธอ

ทันใดนั้น ขุนนางกี่คนที่อยู่ใกล้กับฝ่าบาทก็ได้ตะโกนเสียงดังขึ้น

“ฝ่าบาท ฝ่าบาทท่านเป็นอะไรไป! ”

มหาเสนาบดีหลินตื่นตระหนกตกใจ แล้วพลันพุ่งเข้ามาที่ด้านหน้าของฝ่าบาทประเทศหลิง

ลู่ฝานกับหลิงเหยา และสิบสามก็รีบลุกยืนขึ้น ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่ทันใดนั้น ลู่ฝานก็ได้พาตัวหลิงเหยามาอยู่ที่ด้านหลังของตนโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับชักกระบี่หนักไร้คมออกมา!

“พลังน้ำแข็ง คือพลังน้ำแข็ง! ”