บทที่ 142

ศิษย์พี่ใหญ่หันไปมองหานเฟิง แล้วพูดว่า "นายไม่ได้ยอมรับความพ่ายแพ้ได้ แต่นายหน้าด้านต่างหาก"

การสรุปที่แม่นยำเช่นนี้ ทำให้ฉู่สิงกับฉู่เทียนพยักหน้ารัวๆ

หานเฟิงกลับหัวเราะ แล้วพูดว่า "หน้าไม่ด้าน ผลการฝึกตนไม่พอไง อาจารย์ นี่เป็นสิ่งที่พวกคุณพูดนะ"

อาจารย์อี้ชิง อาจารย์เต้ากวงสีหน้าเปลี่ยนไป อาจารย์อี้ชิงจ้องหานเฟิงแล้วพูดว่า "เรื่องดีๆ ไม่ศึกษา ศึกษาแต่เรื่องพวกนี้"

หลินฉีได้ยินคำเยาะเย้ยของหานเฟิง ตาแดงก่ำเหมือนเลือดจะหยดลงมา

ผมเผ้ายุ่งเหยิงปลิวไสว มือขวาของหลินฉี มีดาบยาวรวมตัวขึ้นอีกครั้ง แต่นี่คือดาบยาวที่เกิดจากการรวมตัวของพลังปราณ แต่มีออร่าสีโลหิตอยู่ด้วย

"หลินฉี อย่า!"

หลางเจี้ยนเห็นหลินฉีรวมพลังปราณเป็นดาบโลหิต จึงรีบตะโกนออกมาทันที

หลางเจี้ยนพุ่งเข้าไป เขาต้องขวางหลินฉีไว้ ขืนหลินฉีใช้กระบวนท่านี้ จะไม่สามารถเอาทุกอย่างกลับคืนมาได้อีก

แต่วินาทีที่หลางเจี้ยนพุ่งเข้าไป พลังปราณพลังหนึ่งกระแทกเขากลับไป

อาจารย์อี้ชิงมองเขาอย่างเย็นชา พูดอย่างนิ่งสงบว่า "อย่าขยับ ห้ามขัดขวางการต่อสู้รอบตัดสิน ไม่รู้หรือไง"

หลางเจี้ยนกัดฟัน แต่ไม่กล้าก้าวเข้ามา

เจออาจารย์ที่มีพละกำลังแข็งแกร่ง ครูที่ปรึกษาตัวเล็กๆ แบบเขา ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรสักนิด

พลานุภาพของหลินฉีกำลังพุ่งขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ลู่ฝานสามารถลงมือได้แล้ว แต่ลู่ฝานไม่ทำแบบนั้น

เขาอยากเห็นว่าหลินฉีจะโจมตีอย่างไร ใช้เคล็ดวิชาบู๊อะไร

หลินฉีแผดเสียงออกมา จากนั้นลงมือ

แสงดาบสว่างวาบ เหมือนแสงสีโลหิตฟาดลงมา

ดาบสายฟ้า!

ทันใดนั้น พื้นดินข้างลู่ฝานแตกออกทั้งหมด

พลังอันน่ากลัว ทำให้บ้านไม้ของคณะหนึ่งเดียวเริ่มสั่นโงนเงน

วิชาดาบอันน่ากลัวเช่นนี้ ลู่ฝานเคยเห็นแค่ที่ศิษย์พี่ฉู่เทียน แค่กระบวนท่านี้ หลินฉีสามารถสู้กับศิษย์พี่ฉู่เทียนที่ใช้ดาบเทียนควบได้อย่างสูสี

ตอนนี้ ลู่ฝานไม่กล้ายื้อให้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว