บทที่ 1421

แสงยามเย็นสาดส่องไปทั่ว อาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า

ใต้ตีนเขาเทพเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

ผู้คนกระจัดกระจาย

ผู้คนที่กรูกันมาก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ตอนนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเศษหินกระจัดกระจาย เลือดไหลนองเต็มตีนเขา

จู่ๆ เงาคนปรากฏกลางท้องฟ้า

มังกรดำที่อยู่ใต้เท้าเอามือปิดปาก แบกพวกลู่ฝานมองไปรอบๆ

“ไปหมดแล้วเหรอ”

“อืม น่าจะไปหมดแล้ว”

“เราปลอดภัยแล้วใช่ไหม”

ลู่ฝานส่ายหน้าเบาๆ ปลอดภัยเหรอ ปลอดภัยกะผีน่ะสิ ปลอดภัยจนจะโดนนักบู๊ทั้งประเทศหลิงไล่ฆ่าเนี่ยนะ!

แต่ลู่ฝานทำได้เพียงพูดในใจ ไม่ได้พูดออกมา

เห็นท่าทางหลิงเหยากับสิบสามเหมือนเจอศัตรูตัวฉกาจ ลู่ฝานพูดเสียงเบาว่า “ฝ่าบาทประเทศหลิงเป็นไงบ้าง”

ระหว่างพูด ทุกคนพากันหันไปมองข้างหลัง

ร่างของฝ่าบาทปรากฏต่อสายตาของทุกคน

ดวงตาพร่ามัว ใบหน้าน่าเวทนา หลบอยู่อีกด้านแล้วมองพวกลู่ฝาน

“ฝ่าบาท!”

ลู่ฝานพูดเสียงเบา เดินเข้าไปแล้วยื่นมือเข้าไปหาเธอ

วินาทีต่อมาหญิงสาวร้องไห้โฮ

“คนเลว!!! พวกนายเป็นคนเลวทั้งหมด! ช่วยด้วย!”

เสียงร้องไห้ดังสะเทือนเลือนลั่น สิบสามหูตาว่องไว สับฝ่ามือลงบนคอหญิงสาว

หญิงสาวตาเหลือกแล้วเป็นลมทันที

ลู่ฝานอ้าปากค้าง มองสิบสามแล้วพูดว่า “นายทำอะไร”