บทที่ 1426

เลือดสดกลายเป็นผนึกสีเลือดบนแก้มฝ่าบาทหญิง แล้วแผ่ขยายออกไปทั้งตัว

ทันใดนั้น ลู่ฝานที่อยู่ตรงหน้าเธอ สัมผัสได้ว่าพลังของเธอหายไปแล้ว

นี่เป็นผนึกที่มีประสิทธิภาพกว่าการดันพลังฟ้าดินออกไป มันไม่เพียงแต่สกัดกั้นพลังฟ้าดิน อีกทั้งยังผนึกเลือดลมและเส้นลมปราณรอบตัวฝ่าบาทหญิงอย่างมั่นคง

ลดลมหายใจของเธอจนต่ำสุด ทำให้การเคลื่อนไหวของเลือดลมเธอช้ามาก

จู่ๆ ฝ่าบาทหญิงลืมตาขึ้น พลังสีเขียวบนหน้าผากเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง เหมือนจะทำลายผนึกโลหิตของสิบสามอย่างไรอย่างนั้น

แต่น่าเสียหาย เห็นได้ชัดว่าวิทยายุทธของสิบสามเหนือกว่าฝ่าบาทหญิงมาก บวกกับสิบสามสาดเลือดตัวเองออกมาเหมือนของฟรี แสงสีเขียวบนหน้าผากฝ่าบาทหญิงถูกกดกลับเข้าไปในตัวอีกครั้ง

ทุกอย่างเรียบร้อย สิบสามเอาเชือกเส้นหนึ่งออกมาจากด้านหลังตัวเอง มัดฝ่าบาทหญิงไว้บนหลังตัวเอง

หน้าที่ที่ลู่ฝานมอบหมายให้ แน่นอนว่าสิบสามเสี่ยงชีวิตเพื่อทำมันให้สำเร็จ

หลังจากผนึกโลหิต นอกจากเหลือแรงนิดหน่อยเอาไว้พูด ฝ่าบาทหญิงก็ขยับไม่ได้อีกแล้ว

สิบสามแบกเธอไว้ หลังจากนั้นยื่นมือไปลูบตรงข้อมือ เลือดหยุดไหลทันที

ธิดาเทพเห็นภาพนี้ เธอพูดด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “คิดไม่ถึงว่าคนใช้คนนี้เป็นผู้ฝึกชั่วร้าย”

ลู่ฝานพูดว่า “แค่เคยเป็นเท่านั้น ธิดาเทพ เราควรไปกันได้แล้ว เราอยู่ที่นี่นานไม่ได้”

พูดพลาง ลู่ฝานเหยียบบนหลังเจ้าดำ

เจ้าดำขยับปีกสองข้าง บินเข้าไปในเมฆหนา

ธิดาเทพประคองผู้อาวุโสสวีอยู่ข้างๆ มองสิบสามอย่างสนใจ เหมือนคิดเรื่องสนุกอะไรขึ้นมาได้

ตรงมุมปากแอบมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น