บทที่ 1430

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้เขามาเศร้าใจเรื่องพวกนี้

ลู่ฝานถามว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลังจากฝ่าบาทออกไป ช่วยชี้แจงว่าเราบริสุทธิ์ได้ไหม”

ฝ่าบาทหญิงตอบว่า “ไม่ได้”

ลู่ฝานพูดเสียงสูงทันที “ทำไมไม่ได้ล่ะ”

ฝ่าบาทหญิงอึกอักอยู่นาน สุดท้ายจึงพูดว่า “เพราะตอนนี้พวกนายเป็นนักโทษหลบหนี พวกนายลักพาตัวฉัน! ไม่มีใครเชื่อพวกนาย แต่พวกนายส่งฉันให้องครักษ์เกราะเถาวัลย์ได้ ฉันจะบอกให้องครักษ์เกราะเถาวัลย์ปล่อยพวกนาย”

ลู่ฝานส่ายหน้าพูดว่า “ไม่ได้ ตอนนี้ฝ่าบาทคือความหวังเดียวของเรา มีฝ่าบาทอยู่ ถึงพวกเขาไล่ฆ่าพวกเราก็ไม่กล้าลงมือสุดกำลัง แต่ถ้าฝ่าบาทไม่อยู่ในมือเรา ไม่รู้เราจะมีชีวิตได้อีกกี่วัน”

ฝ่าบาทหญิงพูดอย่างร้อนใจว่า “ฉันรับรองได้ว่าฉันจะไม่ฆ่าพวกนาย”

ลู่ฝานลุกขึ้นพูดว่า “ฝ่าบาท ฉันก็ทำได้แค่รับรองกับฝ่าบาทว่าเราจะไม่ฆ่าฝ่าบาทเหมือนกัน”

ฝ่าบาทหญิงร้อนใจจนจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

ลู่ฝานมองเธอ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วคิดเรื่องอะไรขึ้นมาได้อีก “ฝ่าบาท ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ตราประทับจิตวิญญาณฟ้าคืออะไร”

ฝ่าบาทหญิงเงียบไปครู่หนึ่งราวกับว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะตอบ

เมื่อเห็นดังนี้ ลู่ฟานจึงเข้าไปใกล้ฝ่าบาทหญิงอีกก้าวหนึ่ง แล้วตะโกนทันที: "นี่มันอะไรกันแน่"

ฝ่าบาทหญิงสั่นไปทั้งตัว เธอร้องไห้โฮออกมา พูดไปร้องไปว่า “นายรังแกคนอื่น นายมันคนเลว”

ลู่ฝานพูดว่า “ถ้าฝ่าบาทไม่ตอบ คงพอจินตนาการผลที่ตามมาได้ ไม่ต้องร้อง ร้องไปก็เปล่าประโยชน์”

ฝ่าบาทหญิงขนลุกไปทั้งตัว เสียงร้องเงียบลงทันที

ฝ่าบาทหญิงพูดด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ “นั่นคือสมบัติล้ำค่าของประเทศหลิง เป็นสมบัติที่สามารถเรียกปรมาจารย์ออกมาได้”

ลู่ฝานขมวดคิ้วถามว่า “ปรมาจารย์เหรอ”

ฝ่าบาทหญิงพยักหน้าพูดว่า “ใช่ บรรพชน คือผู้แข็งแกร่งที่เข้าสู่แดนเซียนบู๊แล้ว ประเทศหลิงของเรามีหลายคนมาก แค่เอาตราประทับจิตวิญญาณฟ้าออกมา ถึงจะติดต่อกับพวกเขาได้”