บทที่ 1435

เสียงของธิดาเทพสูงขึ้นทันที เหมือนมีความโกรธแค้นไม่สิ้นสุดอย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้ลู่ฝานสงบสติอารมณ์แล้วถามว่า “อับอายอย่างนั้นเหรอ ธิดาเทพ เราประลองกันอย่างยุติธรรม ตัดสินแพ้ชนะชัดเจน มาพูดว่าโดนทำให้อับอายได้ยังไง”

ธิดาเทพพูดอย่างเย็นชาว่า “นายเอาชนะฉัน แม้ฉันไม่อยากยอมรับ แต่นายเอาชนะฉันได้จริงๆ ธิดาเทพประเทศเป่ยเสินผู้ยิ่งใหญ่อย่างฉัน เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์ เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก จะแพ้ให้คนอย่างนายได้ยังไง ตั้งแต่วินาทีที่นายเอาชนะฉัน นายก็กลายเป็นศัตรูของฉันแล้ว ศัตรูที่ไม่ตายก็ไม่จบ!”

หลิงเหยากัดฟันพูดว่า “ไร้ยางอาย”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “แบบนี้นี่เอง งั้นฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอยังรับปากพาฉันไปประเทศตันเซิ่งอีก ทำไมทำตัวเป็นมิตรกับฉันตลอดทาง เธอสามารถกำจัดฉันทิ้งตั้งแต่ออกจากประเทศอู่อาน เธอกับผู้อาวุโสสวีทำแบบนี้ ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่!”

ทันใดนั้น ผู้อาวุโสสวีที่ “บาดเจ็บสาหัสอยู่บนเตียง” เด้งตัวลุกขึ้นมา

ผู้อาวุโสสวียิ้มบางๆ มองลู่ฝานแล้วพูดว่า “ฆ่านายไม่ใช่เรื่องยากอะไรขนาดนั้น ปัญหาคือหลังจากฆ่านาย จะแก้ปัญหาที่ตามมายังไง นายเป็นท่านของประเทศอู่อาน และเป็นนักบู๊อายุน้อยที่ฉินซางต้าตี้ให้ความสำคัญ ถ้าฉันฆ่านายคงสร้างไฟสงครามให้สองประเทศ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากเห็น ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือนายเพราะมือคนอื่น ส่วนประเทศตันเซิ่ง เหอะๆ คุณหนูพูดเองดีกว่า”

ลู่ฝานเห็นท่าไม่ดี จึงพูดเสียงดุดันว่า “ประเทศตันเซิ่งทำไม”

ธิดาเทพยิ้มแล้วพูดว่า “ไปประเทศตันเซิ่งก็แค่คำโกหก ประเทศเป่ยเสินมีดีอะไร ถึงมีหน้ามีตามากกว่าจักรพรรดิประเทศอื่น เข้าออกประเทศตันเซิ่งได้เอง พูดตามตรง อันที่จริงฉันก็เหมือนนาย พอถึงหน้าประตูประเทศตันเซิ่ง ก็ไม่สามารถเข้าไปได้”