บทที่ 144

"ปลดปล่อยพลังวิญญาณของนายออกมา"

อาจารย์อี้ชิงพูดต่อ

ลู่ฝานค่อยๆ แปรเปลี่ยนปราณชี่เป็นพลังวิญญาณ จากนั้นปล่อยออกมาจากฝ่ามือทั้งสองข้าง พลังวิญญาณ สัมผัสกับกระบี่และดาบ ทันใดนั้น อาวุธสองเล่มนี้ ส่งเสียงคำรามออกมา

ลู่ฝานเริ่มรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย เหมือนเสียงคำราม โจมตีพลังของวิญญาณ

ยังดีที่เสียงคำรามหายไปอย่างรวดเร็ว กระบี่และดาบกลายเป็นชิ้นเล็กๆ

อาจารย์อี้ชิง อาจารย์เต้ากวงเห็นภาพตรงหน้า ต่างมีสีหน้าตื่นเต้น

"เป็นพลังวิญญาณที่สมบูรณ์ตามคาด อาจารย์ คุณตายตาหลับแล้ว"

อาจารย์อี้ชิงเสียงสะอื้นเล็กน้อย

ลู่ฝานหันไปมองอาจารย์อี้ชิงอย่างไม่เข้าใจ

อาจารย์เต้ากวงมองลู่ฝานที่มีสีหน้าไม่เข้าใจ "ลู่ฝาน นายรู้ไหมว่าสุสานเครื่องทรงนี้ เป็นสุสานที่ฝังใคร"

ลู่ฝานส่ายหน้าเบาๆ

อาจารย์เต้ากวงพูดต่อ "ที่นี่ฝังอาจารย์ของฉันกับอี้ชิง เซียนบู๊ซงหยาง ตอนอาจารย์ใกล้จะจากไป เขาให้เราฝังเขาไว้ที่นี่ และสั่งพวกเราว่า ถ้าในบรรดาศิษย์ของเรา มีคนฝึกพลังวิญญาณ ได้อย่างสมบูรณ์ ให้พาเขามาดูที่นี่ ดาบและกระบี่ที่นายจับอยู่ เป็นดาบและกระบี่ติดตัวของอาจารย์ ติดตามอาจารย์เป็นเวลานาน มีแหล่งวิญญาณอยู่ระดับหนึ่ง ถ้าไม่ใช่พลังวิญญาณที่สมบูรณ์ ไม่สามารถทำให้มันสลายหายไปได้"

อาจารย์อี้ชิงพยักหน้าพูดว่า "ถูกต้อง ตอนนี้ในที่สุดก็สามารถกลับสู่ที่ของมันแล้ว"

เมื่อพูดจบ เศษซากบนพื้นกลายเป็นลำแสง ปกคลุมลู่ฝานเอาไว้

ลู่ฝานยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พลังบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกายเขา

ลู่ฝานรู้สึกว่าปราณทั้งตัวพลุ่งพล่าน พลังพุ่งขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายเริ่มแข็งตัวเป็นชุดเกราะ

ลู่ฝานอึ้งไป เขามองเกราะทั้งตัว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

อาจารย์อี้ชิง อาจารย์เต้ากวงกลับมองเงียบๆ ไม่มีสีหน้าตกใจสักนิด

ตู้ม พลังแข็งแกร่ง ระเบิดในตัวลู่ฝาน ระเบิดเส้นลมปราณและกระดูกของเขาทั้งตัว

ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั้งตัว ลู่ฝานเกือบประคองตัวไม่ได้ กระอักเลือดสีดำออกมา

ทันใดนั้น พลังอันแข็งแกร่ง เริ่มฟื้นฟูเส้นลมปราณและกระดูกของเขา เส้นลมปราณที่สร้างขึ้นใหม่ ไหลเวียนดีมาก โครงกระดูกมีเกราะสีขาวปกคลุมอยู่หนึ่งชั้น ส่องแสงกะพริบ