บทที่ 1444

กลางท้องฟ้า ซงเหวินกับผู้อาวุโสสวีสู้กันอย่างไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้

เห็นได้ชัดว่าวิทยายุทธของซงเหวินเหนือกว่าผู้อาวุโสสวีขั้นหนึ่ง แต่ผู้อาวุโสสวีอาศัยเคล็ดวิชาบู๊ที่ยอดเยี่ยมกับท่าทางการต่อสู้สุดชีวิต ต้านทานซงเหวินเอาไว้ได้

ทั้งสองคนเหมือนแสงสว่างจ้ายิ่งกว่าพระอาทิตย์ ฟาดฟันปะทะกันไม่หยุด ไม่สามารถตัดสินแพ้ชนะได้ทันที

ธิดาเทพรู้สึกว่าพลังปราณของตัวเองเริ่มอ่อนแอลง ถ้าสู้แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ต้องตายที่นี่แน่นอน

ไม่ได้การแล้ว ต้องหนี!

ฝืนกระตุ้นพลังปราณขึ้นมา ธิดาเทพพุ่งไปบนท้องฟ้า

พวกนักบู๊ปีกเงินรีบรวมตัวเป็นกำแพงมนุษย์ กันไม่ให้ธิดาเทพพุ่งไปข้างหน้า

ในกลุ่มคน ลู่ฝานหายตัวหลบอยู่ข้างๆ

มองการต่อสู้ครั้งใหญ่ ลู่ฝานส่ายหน้าเบาๆ

นักบู๊ประเทศหลิงโง่ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ

ควันสีม่วงพวกนั้นรุนแรงมาก ถ้าไม่พัดมันออกไป ปล่อยให้ควันพิษกัดกร่อนต่อไป ไม่นานธิดาเทพกับผู้อาวุโสสวีคงไม่มีแรงต้านทานแล้ว

แต่ตอนนี้ควันพิษโดนคนพวกนี้พัดออกไปหมด จากนั้นค่อยพุ่งเข้าไปสู้ ช่างเปลืองแรงสิ้นดี

ลู่ฝานมองการต่อสู้อย่างเฉยเมย ในเวลาเดียวกันสายตาจ้องไปยังราชาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ไม่ไกล

ตอนนี้เขายังลงมือไม่ได้ ต้องรอโอกาสที่ดีที่สุด

แม้ลู่ฝานไม่ใช่นักฆ่ามืออาชีพ แต่ตอนเขาเรียนอยู่ที่ตระกูลหลู่ เขาเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการลอบฆ่าผู้สูงส่ง

ย่อหน้าแรกในหน้าแรกคือ

“ฆ่าผู้สูงส่ง ต้องการแค่จังหวะ ทำเล และความสามัคคีของผู้คนเท่านั้น รู้ทำเลที่ตั้งเพื่อนักฆ่า รู้จักผู้คนเพื่อฆ่าผู้สูงส่ง รู้จังหวะและโอกาสเพื่อฆ่าราชา จังหวะ ทำเล และความสามัคคีของผู้คน รู้หนึ่งในสาม สามารถท่องใต้หล้า รู้สองในสาม ชื่อเสียงสะเทือนยุทธภพ รู้ทั้งสามอย่างสามารถฆ่าได้ทุกคน”

แม้ลู่ฝานไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียด แต่เขาพอเป็นคนที่รู้เรื่องจังหวะและโอกาส

จังหวะและโอกาสที่ว่า แบ่งตามหนังสือซับซ้อนมาก

มีเพียงสิ่งเดียวที่ลู่ฝานอ่านเข้าใจ นั่นก็คือโอกาสฆ่าไม่แน่นอน ห้ามลงมือเด็ดขาด

ถ้าโอกาสฆ่าชัดเจนแน่นอน สามารถกำจัดศัตรูได้ด้วยกระบวนท่าเดียว