บทที่ 1452

แน่นอนว่าเรื่องเล่ากับความจริงมีความแตกต่างกัน แต่พวกลู่ฝานไม่พูด ฝ่าบาทหลินรั่วเสวี่ยไม่พูด คนอื่นจะรู้ได้อย่างไรล่ะ

ลู่ฝานไม่มีอารมณ์ไปแก้ไขความจริงให้ถูกต้อง ในเมื่อเขาพูดขนาดนี้แล้ว งั้นก็ให้ฝ่าบาทหลินรั่วเสวี่ยแสร้งทำให้เต็มที่เถอะ

ยังไงพวกเขาได้มงกุฎดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์สามสีแล้วนิ เห็นท่าทางดีใจของหลิงเหยา ลู่ฝานรู้สึกว่าอันที่จริงก็คุ้มค่าแล้ว

หลังผ่านไปสองวัน ในเรือนกระจก

ลู่ฝานกับมหาเสนาบดีหลิน นั่งดื่มชาอยู่ตรงข้ามกัน

ชาเป็นชาใบไม้ จากต้นไม้อายุขัยหมื่นปี

ดื่มหนึ่งอึกบำรุงร่างกายทำให้อายุยืน ดื่มหนึ่งแก้ววิทยายุทธเพิ่มขึ้น

เห็นได้ชัดว่ามหาเสนาบดีหลินมาพร้อมกับความซาบซึ้งใจของฝ่าบาทหลินรั่วเสวี่ย ไม่งั้นมาถึงคงไม่มอบของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ให้ลู่ฝานหรอก

“มหาเสนาบดีหลิน ร่างกายเป็นยังไงบ้าง ไม่มีอาการข้างเคียงอะไรใช่ไหม”

ลู่ฝานถามด้วยรอยยิ้ม พูดขึ้นมาก็ตลก ตอนเจอตัวมหาเสนาบดีหลิน เขาถูกมัดไว้ในทางเดิน

ตอนนั้นลู่ฝานเดินอย่างรวดเร็ว ไม่ทันสังเกตว่ามีคนโดนมัดอยู่ในทางเดิน แต่ไม่ตายก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

มหาเสนาบดีหลินยิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณคุณชายลู่ที่เป็นห่วง วันนี้มามอบของขวัญแสดงความซาบซึ้งใจจากฝ่าบาท ซึ่งก็คือของสิ่งนี้ อีกเรื่องคือมาพูดอะไรบางอย่างกับคุณชายลู่ฝาน เรื่องเกี่ยวกับธิดาเทพ”

ระหว่างพูด มหาเสนาบดีหลินเอาของออกมาชิ้นหนึ่ง

ลู่ฝานเห็นแล้วดีใจทันที หม้อสือฟาง คิดไม่ถึงว่าเขาจะเอาของสิ่งนี้กลับมาให้ ลู่ฝานเก็บหม้อแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “มหาเสนาบดีหลินหมายถึงหานเยียน ธิดาเทพประเทศเป่ยเสินใช่ไหม ขอโทษด้วย แม้เราเดินทางมาด้วยกัน แต่เราไม่ใช่พวกเดียวกัน เธอกับเราต่างคนต่างมีทางเดินของตนเอง ถ้าฝ่าบาทต้องการฝากคำพูดอะไรกับฉันไปบอกเธอ ฉันกลัวว่าคงจะไม่ได้”