บทที่ 1473

วันต่อมา

เรือหลิงกะพริบไปข้างหน้าในอุโมงค์ข้ามมิติ

เหมือนลู่ฝานไม่สนใจการเผาผลาญของหินวิญญาณมิติ ทุกครั้งที่กะพริบจะผ่านระยะทางที่ไกลมาก พยายามเข้าใกล้ประเทศตันเซิ่งให้ได้มากที่สุด

หลังจากกะพริบเป็นร้อยครั้ง ในที่สุดเรือหลิงหยุดลง

จ้าวหมิงหยู่ตะโกนว่า “โอเค เข้าไปด้านในไม่ได้อีกแล้ว ตรงนี้อันตรายมากแล้ว คุณชายลู่ฝาน เราแยกกันตรงนี้เถอะ หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น”

พูดพลาง จ้าวหมิงหยู่โยนรถม้าของตัวเองออกมา เขาไม่ได้ปล่อยมังกรพ่นไฟสองตัวออกมา ให้แค่รถม้าหนังสัตว์พังเสียหายเท่านั้น

ลู่ฝานถอดแหวนตัวเองออก นี่คือแหวนอากาศธาตุที่เต็มไปด้วยหินวิญญาณมิติ

ลู่ฝานส่งแหวนให้สิบสามแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “สิบสาม ฝากนายด้วย ตอนเราออกมา นายต้องมารับเรานะ”

สิบสามรับแหวนมาแล้วพยักหน้าจริงจัง

จ้าวหมิงหยู่สั่นไปทั้งตัว มองรอบๆ ไม่หยุด กลัวว่าจะมีผู้ฝึกชี่โผล่ออกมาจากข้างๆ

“วางใจเถอะคุณชายลู่ฝาน ถึงตอนนั้นเรามารับนายแน่นอน นายแค่รักษาของที่ฉันให้ก็พอแล้ว”

จ้าวหมิงหยู่พูดเสียงดัง

ลู่ฝานพยักหน้า เหาะขึ้นไปบนรถม้าหนังสัตว์

หลิงเหยาเด้งตัวขึ้นมาบนรถม้าเช่นกัน

ลู่ฝานมองสิบสามอย่างตกตะลึง แต่สิบสามกลับก้มหน้าไม่พูดอะไร

หลิงเหยาพูดเสียงเบาว่า “ไม่ต้องมองแล้วลู่ฝาน ฉันรู้ว่านายแอบบอกให้เขารั้งฉันไว้ แต่ฉันบอกเขาแล้ว ถ้าเขากล้ารั้งฉัน ฉันจะตายต่อหน้าเขา ตอนนี้ฉันก็เอาคำพูดนี้พูดให้นายฟังเหมือนกัน!”