บทที่ 1488

เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากหั่วเทียนหรุ่ย เธอพูดเสียงเบาว่า “ไม่มี”

ผู้อาวุโสห้าพูดเสียงดังว่า “โง่! เธอโดนคนหลอกใช้แล้วรู้ไหม อีกฝ่ายอาศัยความโง่ของเธอแอบเข้ามาในประเทศตันเซิ่ง เป้าหมายของเขาอาจเป็นตระกูลหั่วของเรา ไม่งั้นทำไมถึงไม่ไปก่อเรื่องที่เขตของตระกูลอื่นล่ะ ทำไมเขาไม่ไปหาเรื่องตระกูลสุ่ยที่นอกประตูเสือขาว ตอนนี้แย่แล้ว เขามาจับคนแล้วหนีไปแล้ว เราไม่รู้แม้กระทั่งว่าศัตรูคือใคร หั่วเทียนหรุ่ย เธอรู้ความผิดตัวเองไหม!”

หั่วเทียนหรุ่ยคุกเข่าลงพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด

ผู้อาวุโสห้าเดินมาข้างหน้าเธอแล้วพูดว่า “ยึดตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแลภายนอกของหั่วเทียนหรุ่ยคืน ไปดูแลร้านค้าในเมืองของตระกูล หลังจากนี้ห้ามกลับมาที่ประตูเขาอีก”

หั่วเทียนหรุ่ยใบหน้าสลด จากนั้นขานรับเสียงเบา

เธอไม่กล้าขัดขืน แล้วก็ขัดขืนไม่ได้ด้วย

ผู้อาวุโสห้าถามต่อ “หามาตั้งหนึ่งวันแล้ว เจอคนไหมล่ะ”

ผู้อาวุโสชุดคลุมแดงคนหนึ่งพูดเสียงดังว่า “ยัง เราสงสัยว่า……”

“สงสัยบ้าบออะไร ฉันขี้เกียจฟังนายพูดแล้ว หั่วตันซู นายว่ามา”

คนที่ถูกเรียกชื่อคือชายวัยกลางคนคนนั้น

หั่วตันซูกระแอมสองทีแล้วพูดว่า “มีโอกาสเป็นไปได้สองอย่าง อย่างแรกคืออีกฝ่ายใช้วิชาที่เราคาดไม่ถึง และหายไปจากประตูเขาอย่างรวดเร็ว ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ในอุโมงค์มิติแม้แต่น้อย!”

ผู้อาวุโสห้าพูดเสียงดัง “ไร้สาระ! แล้วอีกอย่างล่ะ”

หั่วตันซูหัวเราะแล้วพูดว่า “อีกอย่างคืออีกฝ่ายใช้วิชาของประเทศตัวเอง ซ่อนตัวอยู่ในป่า และหลบการค้นหาของพวกเราได้พอดี”

ผู้อาวุโสห้าพยักหน้าพูดว่า “นี่ฟังดูมีเหตุผลหน่อย พวกนายได้ยินกันแล้วใช่ไหม รีบไปหาดูอีกครั้ง อย่าใช้วิธีโง่ๆ ดื้อดึงดัน อย่าตัดความยุ่งยากออกไปเพื่อให้สะดวกสบาย เอานักบู๊ที่พวกนายเลี้ยงไว้ออกมาให้หมด ค้นหาต้นไม้ทีละต้น ถ้ายังหาไม่เจออีก พวกนายก็ไปเข้าเวรในอุโมงค์ข้ามมิติกันให้หมด!”

ทุกคนขานรับเสียงสูง แล้วรีบเดินออกไป