บทที่ 1491

ร้านยาตันหั่ว เป็นร้านยาที่ใกล้ตระกูลหั่วที่สุด

บอกว่าเป็นร้านยา พูดให้ถูกหน่อยก็คือโกดังสมุนไพรของตระกูลหั่ว สมุนไพรที่สถานที่อื่นส่งส่วยมาให้ตระกูลหั่ว 30 เปอร์เซ็นต์ถูกเก็บไว้ที่นี่ ล้วนเป็นสมุนไพรที่ไม่นับว่าดีเท่าไร หรือไม่ก็เป็นสมุนไพรที่เหลือจากที่ลูกหลานคนสำคัญของตระกูลหั่วเลือกไปแล้ว ทุกต้นเดือนสมุนไพรเหล่านี้จะถูกส่งไปยังร้านยาอื่นๆ ของตระกูลหั่ว เอาไปขายหรือเอาไปกลั่นยา เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง

โดยปกติแม้เปิดร้าน แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้ค้าขายอะไร

แต่วันนี้ร้านยามีลูกค้าสองคน แวบเดียวก็ดึงดูดสายตาของเจ้าของร้าน

สองคนนี้เป็นชายหนึ่งคนกับหญิงหนึ่งคน ผู้ชายสวมชุดคลุมดำ ถือมุกเม็ดกลมอยู่ในมือสองเม็ด มุกเคลื่อนไหวไปมาไม่หยุด

เจ้าของร้านเป็นลูกหลานนอกตระกูลหั่ว เป็นคนที่มีประสบการณ์

มองเพียงแวบเดียวก็รู้ถึงความไม่ธรรมดาของมุกสองเม็ดนี้

เจ้าของร้านแอบเดาว่าหนึ่งในนั้นคือมุกเวิ้งว้างหรือเปล่า

ทั้งตระกูลหั่วมีแค่ไม่กี่คนที่มีมุกเวิ้งว้าง นี่คือเครื่องรางที่เก่งกาจอย่างแท้จริง

ส่วนมุกอีกเม็ดมีพลังมังกรเล็กน้อย เจ้าของร้านเดาไม่ออกว่าคืออะไร สิ่งเดียวที่มั่นใจได้คือผู้ฝึกชี่ชุดคลุมดำคนนี้คือผู้แข็งแกร่งแน่นอน!

“ยินดีต้อนรับคุณลูกค้า ขอโทษที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ เชิญๆๆ!”

เจ้าของร้านเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยตัวเอง แล้วทักทายทั้งสองคน

แน่นอนว่าสองคนนี้คือลู่ฝานกับหลิงเหยา

ลู่ฝานยิ้มแย้ม มองร้านยาที่แม้ไม่ใหญ่แต่มีครบครันทุกอย่าง

กำแพงรอบๆ ล้วนเป็นสมุนไพรลอยอยู่กลางอากาศ

ไม่ปกคลุมด้วยผลึกน้ำแข็ง ก็วางอยู่ในกล่องไม้ แม้ดูไม่เป็นระเบียบ แต่ในความเป็นจริงคือวิธีเก็บสมุนไพรที่ดีที่สุด