บทที่ 1500

ลู่ฝานกับหลิงเหยามองหน้ากัน หลิงเหยาพยักหน้าเบาๆ

ลู่ฝานพูดเสียงดังว่า “ได้ ผู้อาวุโสหั่ว ในเมื่ออยากคุยกับฉัน งั้นตามฉันมา!”

พูดพลาง ลู่ฝานเดินไปทางค่ายกลเคลื่อนฟ้า

ไม่ว่ายังไงออกจากที่นี่ก่อนถือเป็นเรื่องดีที่สุด

หั่วตันซูไม่พูดอะไรสักคำ เดินตามลู่ฝานไปทันที

เมื่อผ่านค่ายกลเคลื่อนฟ้า วิวด้านหน้าเปลี่ยนไปทันที

เมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบ กลับกลายเป็นเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยความคึกคัก

เมื่อมาถึงที่นี่ หลิงเหยากับลู่ฝานสบายใจขึ้นไม่น้อย สถานที่เต็มไปด้วยผู้คนแบบนี้ ถึงมีใครอยากหาเรื่องพวกเขาก็ต้องคิดสักหน่อย

ลู่ฝานปรายตามองหั่วตันซู ดูเหมือนคนนี้ไม่ได้มาจับตัวเขาจริงๆ

กลอกตาไปมาเล็กน้อย ลู่ฝานเดินไปข้างหน้าเงียบๆ

เดินได้ไม่ไกล ตึกสองชั้นเล็กๆ ที่ดูเหมือนหม้อยาปรากฏในสายตา ด้านบนเขียนว่าตึกติ่งเซียง คิดไม่ถึงว่าเป็นร้านเหล้าแห่งหนึ่ง

ลู่ฝานชี้ไปที่ร้านเหล้าแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสหั่ว เราคุยกันที่นี่เถอะ!”

หั่วตันซูพยักหน้าพูดว่า “ได้ เชิญคุณชาย”

ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านเหล้า เมื่อมองดูไม่มีที่ว่างเลย

เมื่อเด็กเสิร์ฟเห็นว่ามีคนเดินเข้ามา จึงรีบเข้ามาคำนับแล้วพูดว่า “ลูกค้า โชคร้ายจังเลยโต๊ะเต็มหมดแล้ว อีกสักครู่ค่อยมาได้ไหม”

หั่วตันซูเอาป้ายอันหนึ่งออกมาแกว่งหน้าเด็กเสิร์ฟแล้วพูดว่า “ผู้ดูแลตระกูลหั่ว จัดห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดมา!”

เมื่อเด็กเสิร์ฟเห็นป้าย และได้ยินคำว่าตระกูลหั่ว เขาชะงักไปแล้วคำนับสุดชีวิต “ที่แท้คือนายท่านผู้ดูแลของตระกูลหั่วนี่เอง ฉันจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้ เชิญนายท่านขึ้นไปด้านบนได้เลย!”

หั่วตันซูผายมือเชิญพร้อมรอยยิ้ม