บทที่ 1502

หลิงเหยาที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้าลง เธอพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองขำออกมา

ลู่ฝานพูดด้วยสีหน้าประหลาด “ผู้อาวุโสหั่ว ไม่สิ หัวหน้าหั่ว ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เป็นผู้ดูแลของตระกูลหั่ว เอางี้แล้วกัน ขอเวลาฉันคิดสักสองสามวันได้ไหม”

หั่วตันซูพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่มีปัญหาเลย เอางี้แล้วกัน ฉันรู้ว่าอีกสามวันคุณชายลู่ฝานจะมาซื้อขายกับเจ้าของร้านยาตันหั่ว คุณชายลู่ฝานค่อยให้คำตอบฉันตอนนั้นเป็นไง”

ลู่ฝานแสร้งทำเป็นคิดแล้วพูดว่า “ได้ อีกสามวันเจอกันนะหัวหน้าหั่ว”

หั่วตันซูรอยยิ้มเต็มใบหน้า ยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันจะรอนะคุณชายลู่ฝาน มองดูทั้งประเทศตันเซิ่ง คนแบบคุณชายลู่ฝานมีน้อยมาก ฉันสามารถมอบสวัสดิการที่ดีที่สุดให้นายได้ ทำให้นาย ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงได้โดยไม่เปลืองแรงในอนาคต เชื่อฉันและเชื่อปูมหลังของตระกูลหั่ว!”

หั่วตันซูดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว จากนั้นวางแก้วเหล้าลงแล้วเดินออกไป

ลู่ฝานกับหลิงเหยานั่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีว่าจะไปส่งเขา

มองด้านหลังหั่วตันซูจนลับสายตา ในที่สุดหลิงเหยาหัวเราะพรืดออกมา

“ลู่ฝาน คิดไม่ถึงว่าเขาจะชวนเราเข้าตระกูลหั่ว นี่เรียกว่าชักศึกเข้าบ้านหรือเปล่า!”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ยังไม่แน่ใจเลยว่าใครเป็นไส้ศึก พูดตามตรงฉันแอบหวั่นไหวกับข้อเสนอของเขา เราเพิ่งมาเยือนครั้งแรก ไม่รู้อะไรสักอย่าง ถ้าสามารถเข้าไปอยู่ในตระกูลใหญ่ได้ ทำอะไรก็ค่อนข้างสะดวก และหาของที่เราต้องการง่ายขึ้นด้วย”

หลิงเหยาขมวดคิ้วพูดว่า “แต่นั่นคือตระกูลหั่วนะลู่ฝาน เราฆ่าคนของพวกเขา อีกทั้งยังเอาตัวคุณชายสามของพวกเขามา สิ่งสำคัญที่สุดคือมีคนตระกูลหั่วเคยเห็นหน้าเรา ถ้าเราเข้าไปในตระกูลหั่ว ก็จะโดนเผยความลับทันที!”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “ใช่ นี่คือเรื่องที่ฉันกำลังกังวล ช่างเถอะ สอบสวนคุณชายสามนั่นก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไม่แน่เขาคนเดียวอาจให้ข้อมูลเราได้ทั้งหมดก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นเราก็ไม่ต้องยืมแรงของตระกูลอื่นแล้ว”

ทั้งสองพูดพลางลุกขึ้น เปิดประตูเตรียมเดินออกไป

แต่ขณะนั้น น้องด้านนอกขวางทางพวกเขาไว้แล้วพูดว่า “ลูกค้าทั้งสองท่านทานเสร็จแล้วใช่ไหม เชิญทางนี้ นายท่านคนเมื่อกี้จองห้องให้ทั้งสองท่านเรียบร้อยแล้ว เป็นห้องที่สบายและดีที่สุด เชิญทางนี้”

ลู่ฝานขมวดคิ้ว “จองเรียบร้อยแล้วเหรอ”

ลู่ฝานหันมามองหลิงเหยา

หลิงเหยายิ้มแล้วพูดว่า “ห้องฟรีก็พักสิ”

ลู่ฝานพยักหน้า น้องรีบพาทั้งสองคนเดินไปทางด้านหลัง

เดินผ่านโถงใหญ่มาถึงสวนด้านหลัง ลู่ฝานแอบประหลาดใจเล็กน้อย

คิดไม่ถึงว่าด้านหลังร้านเหล้าเสียงจอแจ มีสถานที่สงบแบบนี้ด้วย

ภูเขาเทียม ลำธาร ศาลา มีอย่างครบครัน

เสียงจอแจค่อยๆ ไกลออกไป น้องพาลู่ฝานกับหลิงเหยาเดินเข้ามาในห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง