บทที่ 1506

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลู่ฝานกับหลิงเหยารีบเดินเข้าไป

ทันใดนั้นสิ่งที่ปรากฏในสายตาคือผู้ฝึกชี่สี่คน สวมชุดคลุมยาวมีลายมังกรทองอยู่ด้านหลัง

พวกเขาล้อมเจ้าของร้านเอาไว้ ท่าทางดุดันน่ากลัวมาก

เหงื่อผุดออกมาบนหัวเจ้าของร้าน เขาคำนับไม่หยุดแล้วพูดว่า “นายท่านตระกูลจินทุกท่าน สมุนไพรพวกนี้เตรียมไว้เพื่อลูกค้าท่านหนึ่ง ไม่สามารถขายให้ได้จริงๆ ทุกคนมาจากสวรรค์ชั้นสองที่มียาเทวดาเยอะกว่านี้ ทำไมต้องมาซื้อยาเทวดาที่เป็นสมุนไพรต้นเล็กๆ จากฉันด้วยล่ะ”

ผู้ชายใบหน้าเย็นชาอายุประมาณยี่สิบปีพูดว่า “โชคร้ายจัง ในตระกูลจินสมุนไพรสองต้นนี้ค่อนข้างขาดแคลน วันนี้ได้เจอก็ไม่มีทางพลาดแน่นอน ถึงนายไม่อยากขายก็ต้องขาย!”

เห็นได้ชัดว่าเจ้าของร้านจนปัญญาแล้ว ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ หลบมาอยู่ด้านนอก

ลู่ฝานเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ จึงกระแอมเบาๆ “เจ้าของร้าน สมุนไพรของฉันเรียบร้อยแล้วหรือยัง”

เมื่อได้ยินเสียงลู่ฝาน เจ้าของร้านมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เหมือนเทวดามาโปรดอย่างไรอย่างนั้น เขาพุ่งเข้ามาหาลู่ฝาน

“คุณชายมาสักที สมุนไพรเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เรารีบซื้อขายกันเถอะ”

พูดพลาง เจ้าของร้านเอาหญ้าต่อชีวิตกับดอกผกผันออกมา

ด้านหน้าลู่ฝานสว่างจ้า ดูเหมือนยาเทวดาสองต้นนี้ดีกว่าสองต้นที่พวกเขาได้มาตอนแรกเยอะเลย

ลู่ฝานยังไม่ทันยื่นมือไปเอา จู่ๆ ผู้ฝึกชี่ตระกูลจินที่อยู่ข้างๆ เดินเข้ามาแล้วยื่นมือไปคว้าสมุนไพร

“หึ สมุนไพรนี้เป็นของฉันแล้ว!”

เขาเพิ่งยื่นมือออกมา ลู่ฝานเงยหน้าเหลือบมองเขา

มีแสงสว่างวาบนัยน์ตา ลู่ฝานที่โมโหเล็กน้อยใช้วิชาชิงวิญญาณทันที

ทันใดนั้นผู้ฝึกชี่ตระกูลจินคนนี้เซถอยหลังไปสองสามก้าว ใบหน้าซีดเผือด แววตาตกใจกลัว เหมือนเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น