บทที่ 1526

ตอนนี้ในค่ายกลหินวิญญาณ การต่อสู้ของจินเซ่าเหยียนกับหั่วหลงจู้กำลังเข้าขั้นดุเดือด

พลังชี่ของทั้งสองคนกลายเป็นวิชากระจายไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง

หินวิญญาณที่สร้างเป็นค่ายกลรอบๆ เกิดเสียงดังกรอบแกรบเหมือนใกล้ถล่มลงมาอย่างไรอย่างนั้น

จู่ๆ จินเซ่าเหยียนหัวเราะร่า “ฉันนึกว่าวิชาของตระกูลหั่วน่ากลัวซะอีก แค่นี้เองเหรอ”

หั่วหลงจู้กัดฟันกรอด มือสองข้างสั่นไม่หยุด เหมือนเขาถึงสุดขีดของตัวเองแล้ว แต่จินเซ่าเหยียนกลับยังมีแรงเหลือๆ

“จินเซ่าเหยียน อวดดีน้อยๆ หน่อย รับกระบวนท่าของฉันไปซะ วิชาไฟถ้ำเซียน เทพอัคคีจุติ!”

หั่วหลงจู้สะบัดมือ พู่กันสีแดงในมือวาดเป็นรูปภาพกลางอากาศ

หลังวาดไม่กี่ครั้ง เงาขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ข้างหน้าทุกคน

สามเศียรหกกรดูเก่งกาจ เปลวไฟลุกโชน ตัวสูงเป็นอย่างมาก

นี่คือเงาเพลิงขนาดใหญ่ มันเหมือนเทพก้มมองจินเซ่าเหยียน เปลวเพลิงสีฟ้าทั้งตัวเหมือนเพลิงแห่งนรก อ้าปากคำรามเสียงดังสนั่น

จินเซ่าเหยียนหัวเราะพรืด “วิชาไฟถ้ำเซียน ได้ยินชื่อมานานแล้ว แต่ทำไมนายใช้ได้กระจอกขนาดนี้!”

เพิ่งพูดจบ จู่ๆ เงาเพลิงปล่อยหมัดออกมา พุ่งมาที่แก้มของจินเซ่าเหยียน

นั่นเป็นหมัดใหญ่เหมือนก้อนหิน ถ้ากระแทกโดนตัวจินเซ่าเหยียน เขาสามารถเละเป็นโจ๊กได้เลย

จินเซ่าเหยียนสะบัดมือปล่อยตราประทับสี่เหลี่ยมของตัวเองออกมา

ตราประทับปะทะสายลมแล้วขยายใหญ่ กลายเป็นตราประทับขนาดมหึมา กันหมัดเงาเพลิงเอาไว้ได้

หลังจากนั้น จินเซ่าเหยียนพลิกฝ่ามือ

แสงมากมายสว่างขึ้นบนตราประทับขนาดมหึมา แสงห้าสีทำลายค่ายกลแร่หินรอบๆ จนหมด

เพียงพริบตาเดียวเงาเพลิงด้านหน้าล่องหน

พรวด!

หั่วหลงจู้กระอักเลือดออกมา เซไปด้านหลังสองสามก้าว

พู่กันสีแดงในมือส่งเสียงดังกรอบแกรบ หลังจากนั้นหักออกเป็นสองท่อน

พลังกวาดไปรอบๆ เห็นว่ากำลังจะโจมตีคนอื่น จินเซ่าเหยียนพลิกฝ่ามือ ตราประทับสี่เหลี่ยมลอยกลับมาเอง