บทที่ 1529

เช้าวันต่อมา ฝนตกปรอยๆ

ลู่ฝานยังคงทำความสะอาดที่ศูนย์กลางตระกูลหั่วเหมือนเดิม

ชุดคลุมสีทองมีแสงสว่างบางๆ กันฝนที่ตกปรอยๆ ออกห่างไปสามนิ้ว

“ลู่ฝาน หานักบู๊สองคนนั้นไม่เจอ เหมือนพวกเขาเหาะไปกับผู้ฝึกชี่สองสามคน ฉันเหาะไม่ได้เลยตามไม่ทัน!”

หลิงเหยาเอามือกำชายเสื้อ ก้มหน้าพูดเสียงเบา

เรื่องง่ายขนาดนี้เธอยังทำไม่ได้ หลิงเหยารู้สึกอายมาก

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร สองคนนั้นน่าจะจำเราไม่ได้ ตอนนี้เราควรกังวลพวกหั่วเทียนหรุ่ย หลิงเหยา ตั้งแต่วันนี้ไปเราต้องสอดแนมในตระกูลหั่ว แบบนี้จะได้ทำอะไรสะดวกขึ้น”

หลิงเหยาพยักหน้าเข้าใจ

ลู่ฝานทำความสะอาดต่อ ผู้ฝึกชี่ตระกูลหั่วที่เดินผ่านต่างคำนับให้ลู่ฝานอย่างเป็นมิตร

การแสดงออกของลู่ฝานเมื่อวานนี้ ทำให้ผู้ฝึกชี่ทั้งตระกูลหั่วยอมรับเขา

ลู่ฝานไม่เพียงแค่ปกป้องศักดิ์ศรีตระกูลหั่วในช่วงเวลาสำคัญ อีกทั้งยังทำให้พวกจินเซ่าเหยียนอับอายมากด้วย

โดยเฉพาะเรื่องที่ลู่ฝานทำให้จินเซ่าเหยียนล้มด้วยกระบวนท่าเดียว ยังถูกบอกเล่าปากต่อปากไปอย่างรวดเร็ว

แม้แต่ในศูนย์กลางตระกูลหั่ว ผู้อาวุโสที่ไม่สนใจเรื่องทางโลกยังได้ยินเข้าหูบ้าง สีหน้าที่พวกเขามองลู่ฝานต่างมีรอยยิ้มเล็กน้อย ถ้าพูดว่าเมื่อก่อนลู่ฝานเป็นแค่เด็กใหม่ เป็นเด็กต่างแซ่ที่ไม่เลวในสายตาพวกเขา

งั้นตอนนี้สายตาที่พวกเขามองลู่ฝาน ไม่ต่างจากมองลูกหลานในตระกูลสักเท่าไร

“ลู่ฝาน!”

เสียงตะโกนดังขึ้นไม่ไกล

เมื่อหันไปมอง ลู่ฝานเห็นผู้อาวุโสห้า หั่วหลงจู้และไป๋หยิน

พวกเขายืนอยู่บนหินแร่ขนาดใหญ่ ก้มลงมามองลู่ฝาน

ลู่ฝานถือไม้กวาด พาหลิงเหยาเดินเข้าไปหาพวกเขา

“ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโส คุณชายหั่วหลงจู้ เรียกฉันทำไมเหรอ”

ลู่ฝานยืนด้านล่างหิน

ผู้อาวุโสห้าหันมามองหั่วหลงจู้แล้วพูดว่า “พูดสิ!”

หั่วหลงจู้อ้าปากเล็กน้อย หลังจากมุมปากกระตุกอยู่สองสามที เขาคำนับลู่ฝานแล้วพูดว่า “สหายลู่ฝาน สองวันก่อนหน้านี้ฉันล่วงเกินนายมาก โปรดอภัยให้ฉันด้วย!”

ลู่ฝานหัวเราะ หัวเราะพลางโบกมือไปมา “ฉันรับคำขอโทษของคุณชายหั่วหลงจู้เอาไว้ไม่ได้หรอก ฉันแค่คนทำความสะอาดเท่านั้น”

ผู้อาวุโสห้าหัวเราะแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน นายไม่ใช่แค่คนทำความสะอาด แค่การที่นายเผายาเซียนเมื่อวานนี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถทำได้แล้ว”

ลู่ฝานยิ้มแต่ไม่พูดอะไร หั่วหลงจู้อยู่ต่อไม่ได้อีกแล้ว เขาคำนับผู้อาวุโสห้าแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส ฉันขอตัวก่อน”