บทที่ 1532

หั่วหลงชิ่งยิ่งฟังยิ่งสนใจ เขายิ้มแล้วพูดว่า “คนทำความสะอาดเหรอ ตระกูลหั่วของเรามีตำแหน่งนี้ด้วยเหรอ อ้อ ฉันนึกออกแล้ว ฉันเคยได้ยินปู่พูดว่าตอนนั้นผู้อาวุโสไป๋หยินเรียกตัวเองว่าคนทำความสะอาด เขาทำความสะอาดเขาเทียนนู่ตั้งหลายปี ตอนนี้มีมาอีกคนแล้ว ฉันต้องไปดูสักหน่อย”

เมื่อพูดเช่นนี้ ใบหน้าหั่วหลงชิ่งมีรอยยิ้มสดใส เขาขยับนิ้วเบาๆ มีลูกไฟปรากฏขึ้นมา จากนั้นตัวของหั่วหลงชิ่งหายไปทันที……

หน้าตำหนักปรึกษาหารือบนเขาเทียนนู่

ลู่ฝานนั่งสมาธิอยู่บนพื้น เหมือนหินประหลาดตามธรรมชาติ

ร่างกายนิ่ง จิตใจนิ่ง ฟ้าดินนิ่ง

เหมือนทุกสิ่งในรัศมีสิบห้าเมตรรอบตัวลู่ฝานหยุดนิ่ง แม้แต่ตัวเขาก็ไม่มีเสียงหายใจ

ไม่ไกล ผู้อาวุโสชุดคลุมขาวนั่งอยู่บนหลังคาตำหนักปรึกษาหารือ มองลู่ฝานด้วยรอยยิ้ม

พวกเขาดื่มชาแล้วพูดคุยกัน โต๊ะไม้ลอยอยู่กลางอากาศ ดึงน้ำจากฟ้าดินมาทำชา สะบัดมือเอาเมฆที่ลอยอยู่มาเป็นเก้าอี้

ผู้อาวุโสในนั้นหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสห้า เวลาสองวันจะให้เขาทำความเข้าใจวิถีฟ้าดินอย่างสมบูรณ์ถ่องแท้ โหดร้ายเกินไปหน่อยหรือเปล่า บนตัวเด็กคนนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย มีโอกาสเป็นไปได้สูงว่าเขาเจออุปสรรคแล้ว”

ผู้อาวุโสห้าหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ต้องเป็นแบบนี้สิ ผู้อาวุโสสาม นายลืมไปแล้วเหรอตอนเราก้าวข้ามอุปสรรคในตอนนั้นลำบากขนาดไหน เจอความชั่วร้ายมากมายขนาดไหน กว่าจะเห็นแสงสว่างเพียงเล็กน้อย”

ผู้อาวุโสสามพยักหน้าแล้วพูดว่า “พูดแบบนี้ก็ถูก แต่ฉันว่าจะให้เขาทำความเข้าใจอย่างถ่องแท้ภายในสองวัน ยาก! ไม่มีทางเป็นไปได้เลย!”

ผู้อาวุโสห้าพูดว่า “ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะทำความเข้าใจได้ภายในสองวัน แค่เขามองความหมายแท้จริงออกเพียงเล็กน้อยก็เกือบเข้าสู่แดนเซียนบำเพ็ญชี่ได้แล้ว ต่อไปถ้ามีเวลาค่อยมาดูอีกครั้งต้องทำความเข้าใจได้แน่นอน”

ผู้อาวุโสสามพูดว่า “เซียนบำเพ็ญชี่อายุไม่ถึงสามสิบปี พรสวรรค์น่ากลัวมาก ถ้าเขาไม่ตายก่อนวัยอันควร ต่อไปต้องประสบความสำเร็จเหนือกว่าฉันกับนายแน่ๆ”

ผู้อาวุโสห้ายิ้มแล้วพูดว่า “คงงั้นมั้ง”

ขณะกำลังคุยกันอยู่ จู่ๆ ลู่ฝานขยับคิ้วเบาๆ แม้การเคลื่อนไหวน้อยมาก แต่กลับเคลื่อนไหวพลังฟ้าดินรอบตัวได้

เหมือนก้อนหินหล่นลงน้ำ แรงกระเพื่อมแผ่ออกเป็นวงกว้าง

ผู้อาวุโสห้ากับผู้อาวุโสสามหยุดพูดทันที ทั้งสองเพ่งมองไปทางลู่ฝาน

ไหล่ลู่ฝานขยับหนึ่งครั้ง เสียงดังออกมาชัดเจน ปราณชี่บนตัวลู่ฝานปรากฏออกมาทันที