บทที่ 1537

เช้าวันต่อมา

หมู่บ้านตระกูลหั่วเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

เหมือนลูกหลานตระกูลหั่วมาถึงตีนเขาเทียนนู่ตั้งแต่เช้า รอคอยการต่อสู้ครั้งใหญ่วันนี้

ด้านหน้าสุดของกลุ่มคน ผู้ฝึกชี่ชุดคลุมลายมังกรสีทองสะดุดตาลอยอยู่กลางอากาศ

คนที่นำมาคือจินเซ่าเหยียน

เวลาสามวันไม่ได้ดับไฟโกรธของจินเซ่าเหยียน กลับทำให้เขายิ่งจดจำความอับอายได้เป็นอย่างดี ถึงขั้นที่ฝังลึกเข้าไปในกระดูก

จินเซ่าเหยียนใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆ ถึงรู้ว่าลู่ฝานหลอกพวกเขา

ยาพลังทองทำลายไฟที่พวกเขากลั่นออกมาสามารถทำลายไฟได้

แต่ไม่รวมวิชาไฟที่พิเศษของตระกูลหั่ว อย่างเช่น อาทิตย์ลุกโชน วิชาไฟถ้ำเซียน

เมื่อคิดออก พวกจินเซ่าเหยียนยิ่งโกรธขึ้นอีก

วันนี้พวกเขามาพร้อมพลังเต็มเปี่ยม เต็มไปด้วยความโกรธ จะสู้ตัดสินแพ้ชนะกับลู่ฝาน

จินเซ่าเหยียนแอบสาบาน

วันนี้ต้องจัดการคนกวาดขยะอย่างลู่ฝานให้เละ!

ในกลุ่มคน หั่วหลงจู้ยืนนอบน้อมอยู่ด้านหลังชายคนหนึ่ง

ชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือหั่วหลงชิ่งที่เพิ่งออกมาจากถ้ำไฟเซียนได้ไม่นาน

“น้องจู้ ทำไมลู่ฝานที่นายพูดถึงยังไม่มาเลย”

หั่วหลงชิ่งมองไปรอบๆ แล้วถามขึ้น

หั่วหลงจู้ได้ยินชื่อลู่ฝาน สีหน้าไม่สู้ดีเล็กน้อย “เขาจะมาหรือไม่มาก็เรื่องของเขา บางทีพอเอาจริงเขาอาจกลัวขึ้นมาก็ได้!”

หั่วหลงชิ่งยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นเหรอ ได้ยินคนอื่นพูด เหมือนไม่ใช่แบบนี้นะ”

หั่วหลงจู้ขมวดคิ้วพูดว่า “พี่ไปฟังใครพูดมา”

หั่วหลงชิ่งชี้ไปรอบๆ แล้วพูดว่า “นายฟังดูได้เลย!”

หั่วหลงจู้เงี่ยหูฟัง จริงด้วย ลูกหลานตระกูลหั่วที่อยู่รอบๆ กำลังพูดคุยกันเสียงเบา