บทที่ 1539

ไม่มีวิชา ไม่จำเป็นต้องใช้พลังชี่ มองแวบเดียวสะเทือนฟ้า แค่ใช้ความคิดก็เกิดเพลิงได้

นี่คือความสามารถที่ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเซียนบำเพ็ญชี่ขึ้นไปถึงจะทำได้

แม้ลู่ฝานไม่ได้แสดงพลังชี่ของตัวเองออกมา แต่แค่ความสามารถนี้ก็พิสูจน์วิทยายุทธของเขาได้แล้ว

พวกจินเซ่าเหยียนล้มลงบนพื้น เริ่มดิ้นไปมาอย่างแรง

พวกเขาพยายามใช้พลังชี่ตัวเองดับไฟ แต่พบว่านี่เป็นการกระทำที่โง่เขลาสุดๆ

เพราะเมื่อพวกเขาปล่อยพลังชี่ออกมา เป็นการช่วยให้ไฟลุกโชนขึ้นอีก

ไฟลุกรุนแรงและน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ พวกจินเซ่าเหยียนส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา

ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ต้องมีคนตายแน่นอน

ลู่ฝานสะบัดมือ เปลวไฟหายไปทันที

ตอนนี้เมื่อไฟแห่งฟ้าดินอยู่ในมือเขา เรียกได้ว่าเคลื่อนไหวได้ตามใจสั่ง

พวกจินเซ่าเหยียนหอบหายใจแรง หมอบอยู่บนพื้น มีกลิ่นย่างลอยออกมาจากตัว

ลู่ฝานพูดอย่างราบเรียบว่า “ยังไม่ไปอีกเหรอ ยังอับอายไม่พอใช่ไหม!”

ตอนนี้สายตาที่จินเซ่าเหยียนมองไปที่ลู่ฝาน เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ครั้งแรกตอนเขาเจอลู่ฝานที่ร้านยาตันหั่ว รู้สึกเพียงว่าลู่ฝานเป็นคนที่จัดการยาก ชำนาญวิชาโจมตีพิเศษ แต่ก็แค่เท่านั้น

ครั้งที่สองตอนลู่ฝานแผดเสียงสะเทือนจนทำให้ล้มลง จินเซ่าเหยียนเข้าใจว่าตัวเองเพิ่งสู้เสร็จ พลังชี่หมดจึงพลาดท่าให้ลู่ฝาน ลู่ฝานเป็นแค่คู่ต่อสู้ธรรมดาๆ เท่านั้น

แต่วันนี้เป็นครั้งที่สาม ลู่ฝานใช้ความจริงพิสูจน์ว่าพวกเขาสองคนแตกต่างกันแค่ไหน

ตอนนี้ลู่ฝานในใจจินเซ่าเหยียนคือปีศาจไร้เทียมทาน

ความกลัวผุดขึ้นในใจจินเซ่าเหยียน เขาลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไป ผู้ฝึกชี่ตระกูลจินรีบวิ่งตามไป

วันนี้เป็นอย่างที่ลู่ฝานพูด พวกเขาอับอายขายหน้าไปถึงตระกูล