บทที่ 155

เหลิ่งหานโกรธจนสั่นไปทั้งตัว นักเรียนของคณะหยินหยางที่อยู่รอบๆ ทนดูต่อไปไม่ได้ ออกมาก่นด่าว่า

"คนคณะหนึ่งเดียว อย่าทำเกินไปหน่อยเลย"

"นายกล้าเตะหน้าศิษย์พี่เหลิ่งหาน ระวังนักเรียนของคณะหยินหยาง เอาชีวิตนายแล้วกัน"

......

เยียนหรานที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมาเช่นกัน "คนหนุ่มมีความสามารถของคณะหนึ่งเดียวท่านนี้ ของพนันแบบนี้ เป็นเรื่องไม่สำคัญ อย่าจริงจังเกินไป เห็นแก่หน้าฉัน ช่างมันเถอะ"

เยียนหรานยิ้มบางๆ ทำให้นักเรียนรอบๆ มองตาเยิ้ม ลำคอแห้งผาก

หานเฟิงกลืนน้ำลาย กวาดตามองเยียนหราน หัวเราะแล้วพูดว่า "เกือบแล้วๆ เธอเกือบทำให้ฉันทิ้งของพนันแล้ว แต่น่าเสียดาย ฉันไม่ชอบไอ้หน้าละอ่อนคณะหยินหยาง ยื่นหน้านายมาเดี๋ยวนี้ ศิษย์คณะหยินหยางไม่รู้จักคำว่ากล้าพนัน ก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้เหรอ ถ้าพวกนายยอมรับว่าพวกนาย เป็นคนหน้าไม่อาย งั้นพวกนายช่วยเดินออกไปป่าวประกาศหน่อย คนในที่นี้เป็นพยานได้ นักเรียนคณะหยินหยางเป็นพวกอ่อนที่แพ้ไม่เป็น"

หานเฟิงถ่มน้ำลายออกมา อาจเป็นเพราะอยู่กับอาจารย์อี้ชิงมานาน น้ำลายที่หานเฟิงถุยออกมา เยอะกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย มันถ่มลงบนรองเท้าของเหลิ่งหาน

เหลิ่งหานโมโหมาก เหมือนพลังปราณจะระเบิดออกมา

เหลิ่งหานก้าวออกมาข้างหน้า

"มาสิ ฉันยืนให้นายเตะ ฉันจะดูว่านายเตะฉันปลิวได้ไหม"

พูดพลาง เหลิ่งหานใช้พลังปราณปกคลุมร่างกาย พลังปราณของแดนปราณนอกเหมือนชุดสีขาวบนตัว ด้านบนมีลายเป็นเส้นๆ บ่งบอกว่าผลการฝึกตนแดนปราณนอกของเหลิ่งหานล้ำลึกมาก

หานเฟิงฉีกยิ้ม "ยืนให้ดีก็พอ"

หานเฟิงเข้ามาเตะอย่างรวดเร็ว เตะนี้โดนหน้าเหลิ่งหานเต็มๆ

ไม่มีเสียง ไม่มีพลังปราณปะทะกัน ขาของหานเฟิงเหมือนมีดกำจัดพลังปราณของเหลิ่งหาน

เหมือนพลังปราณที่ปกคลุมตัวเหลิ่งหาน ไม่ได้แสดงพลังป้องกันอะไรเลย เขามองขาของหานเฟิง เตะมาที่หน้าเขา อย่างตกตะลึง

เหลิ่งหานกระเด็นถอยหลังออกไป ลอยไปไกลสามสิบกว่าเมตร กระแทกลงบนพื้น จนเกิดเสียงดัง

ทุกคนหันไปมองอย่างตกตะลึง เห็นรอยเท้าขนาดใหญ่ บนหน้าเหลิ่งหาน อย่างชัดเจน ใบหน้าโดนหานเฟิงเตะจนเบี้ยวเล็กน้อย ใบหน้าอันหล่อเหลาปูดบวมขึ้นทันที

"สะใจ!"

หานเฟิงหัวเราะ และดึงขากลับมา

สายตาที่ทุกคนมองเขา ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เตะนักบู๊แดนปราณนอกกระเด็น

พละกำลังเช่นนี้ เรียกได้ว่าไม่ธรรมดา

ตอนนี้นักเรียนของคณะหยินหยาง ไม่กล้าเข้ามา รีบวิ่งไปข้างเหลิ่งหาน