บทที่ 1553

ผู้คนขวักไขว่ไปมา ลอยไปลอยมา วัตถุลอยฟ้าเต็มไปหมด

ลู่ฝานเดินตามพวกผู้อาวุโสสามเข้าไปในเมืองตันเซิ่ง สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาไม่ใช่ผู้คนที่มากันอย่างต่อเนื่อง และไม่ใช่สิ่งก่อสร้างวางเรียงราย แต่เป็นจวนอากาศธาตุที่เปิดประตูกว้าง

ด้านนอกจวน ใช้สีต่างๆ เขียนเป็นป้ายตัวอักษรลอยกลางอากาศ

ร้านยา ร้านสมุนไพร ร้านอาหาร ร้านน้ำชา มีอย่างครบครัน

มองผ่านประตูจวนอากาศธาตุเข้าไปด้านใน ลู่ฝานเห็นภาพทิวทัศน์สวยงามด้านใน รวมถึงสิ่งก่อสร้างที่มีกลิ่นอายโบราณ

สไตล์แตกต่างกัน แต่มีกลิ่นอายโบราณและงดงาม เหมือนพื้นที่ในจวนกว้างมากด้วย ไม่ด้อยไปกว่าจวนที่เซียนสือฟางให้เขาเลย

บนถนนไม่ค่อยมีคนมากเท่าไร แต่ภายในจวนกลับเต็มไปด้วยเสียงคนดังเจี๊ยวจ๊าว

ถ้ามีเวลาลู่ฝานอยากเดินเล่นในเมืองแห่งนี้ แต่น่าเสียดายที่พวกเขามาเพราะเรื่องสำคัญ

เดินตรงไปทางเสาแสงที่อยู่ตรงกลาง ไม่นานพวกลู่ฝานเห็นบนถนนเริ่มมีแถบแสงกระจายไปทั่ว แถบแสงเส้นที่อยู่ตรงกลางสุดทอดยาวไปไกล

“ขึ้นไปยืนข้างบน!”

ผู้อาวุโสสามพูดเสียงดัง

หั่วหลงชิ่ง หั่วหลงจู้และหั่วตันซู รีบเก็บพลังแล้วยืนบนแถบแสง

วินาทีต่อมาทั้งสามคนกลายเป็นลำแสงหายไปทันที

ลู่ฝานอึ้งไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสสามยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ลู่ฝาน ขึ้นไปยืนสิ!”

ลู่ฝานมองผู้อาวุโสสามแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จากนั้นก้าวขึ้นไปยืนข้างบน

วินาทีต่อมาลู่ฝานรู้สึกว่ามีแรงดูดมหาศาลกระชากเขาไปข้างหน้า

ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสายน้ำหลากสีสัน วิวมากมายผ่านข้างตัวเขาไป

ยังเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลู่ฝานรู้สึกว่าพลังฟ้าดินมากมายพุ่งมาบนตัวเขา

แม้ไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้ แต่ความรู้สึกนี้ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จริงๆ

โลกตรงหน้าเหลือแค่เสาแสงที่อยู่ไกลๆ

แสงนั่นรับกับฟ้าดิน ลู่ฝานสงสัยว่ามันตรงไปยังสวรรค์ชั้นแปดของประเทศตันเซิ่งหรือเปล่า

หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่ฝานรู้สึกว่าแถบแสงด้านล่างเท้าหยุดลง

วิวรอบตัวเปลี่ยนไปทั้งหมด ตอนนี้ลู่ฝานเห็นพวกหั่วหลงชิ่งแล้ว

เมื่อมองออกไป ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากเสาแสงไม่มากเท่าไรแล้ว

เมื่อเพ่งมองไปไกลๆ ภายในเสาแสงมีประตูบานหนึ่งเปิดออกช้าๆ

ผู้อาวุโสสามปรากฏตัวด้านหลังพวกเขา “เข้าไปกันเถอะ คนตระกูลอื่นน่าจะรอเราอยู่ข้างในแล้ว!”