บทที่ 157

ร้านอาหารเป่าหลง ที่เขาวิพากษ์

นี่เป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงบนเขาวิพากษ์ ขึ้นชื่อว่าเป็นซ่องและบ่อนพนัน

หรูหรา ร่ำรวย ประณีต คือความประทับใจที่ร้านอาหารนี้มอบให้ ไม่ว่าจะเป็นป้ายทองหน้าร้าน หรือฉากกั้น อัญมณีด้านในโถง รวมไปถึงไข่มุกราตรีที่ฝังอยู่บนกำแพง ล้วนทำให้คนรู้สึกว่า เดินเข้ามาในวังมังกร

โต๊ะแปดเซียนวางไว้ตามลำดับ โต๊ะเก้าอี้ทุกตัวทำจากต้นไม้สูงขนาดใหญ่ ราคาไม่ธรรมดา เมื่อนั่งลงไป จะสดชื่นปลอดโปร่ง อบอุ่นร่างกาย มีชามและตะเกียบ ทำจากทองคำบริสุทธิ์ วางอยู่บนโต๊ะ ดูยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก ด้านบนแกะสลักมังกรและหงส์ เหมือนจริงมาก แค่ชามและตะเกียบก็เป็นรายรับทั้งชีวิตของคนธรรมดาทั่วไปแล้ว

มีรูปมังกรบินขึ้นไปบนท้องฟ้าขนาดใหญ่อยู่บนกำแพง ใช้ไข่มุกราตรีแวววาว ทำเป็นดวงตามังกร เมื่อถึงตอนกลางคืน ที่นี่ไม่ต้องใช้แสงไฟ แค่แสงจากไข่มุกราตรี ก็สว่างไปทั่วร้านอาหารเป่าหลงแล้ว ส่วนอาหาร จะยึดความประณีตเป็นหลัก

ปลาขนาดประมาณเล็บมือ มาจากบ่อน้ำปิงหลิงที่ลึกลงไปในเทือกเขาฉิงเทียน ปลาทุกตัวมีราคาไม่ต่ำกว่าร้อยเหรียญทอง

ไก่สายพันธุ์ดีเยี่ยมที่เลี้ยงด้วยสมุนไพร หลังจากทำเป็นอาหาร จะมีกลิ่นยาหอมอย่างรุนแรง กินเข้าไป ยังช่วยให้ร่างกายแข็งแกร่ง หนึ่งร้อยเหรียญทอง สามารถสั่งเนื้อไก่ 1 ตำลึง

สรุปแล้ว ที่นี่ทุกอย่างแพงมาก แต่ก็ดีมากเช่นกัน

ถ้าจ่ายไหว คุณจะได้กินสิ่งที่หากินไม่ได้ข้างนอก

แน่นอนว่าถ้าคุณจ่ายได้เยอะขึ้น คุณจะได้ห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

ชามและตะเกียบ ที่ทำจากหยก โต๊ะเก้าอี้ จากไม้ท้อ กลิ่นอายโบราณ แตกต่างจากความหรูหราของชั้นหนึ่ง ที่นี่ยึดความงดงามเป็นหลัก

ตอนนี้เหลิ่งหานนั่งอยู่ในห้องลักษณะแบบนี้

ความโกรธบนใบหน้า ยังไม่หายไป

เหลิ่งหานทุบหมัดลงบนโต๊ะข้างหน้า จนกลายเป็นขี้เลื่อย

"ทุเรศ คณะหนึ่งเดียว สมควรตาย หานเฟิง สมควรตาย ฉันอยากให้มันตาย ฉันอยากให้มันออกจากเขาวิพากษ์ไม่ได้"