บทที่ 1579

“ฉันจะจำไว้!”

สุ่ยโม่หรานพูดเสียงเบา

จู่ๆ เธอเดินเข้ามาข้างลู่ฝาน ยื่นหน้ามาข้างหูลู่ฝานแล้วขยับริมฝีปากเบาๆ

ใช้เสียงที่ลู่ฝานได้ยินเพียงคนเดียวพูดว่า “ลู่ฝาน การชนะฉันจะเป็นเรื่องที่นายเสียใจที่สุดไปตลอดชีวิต เพราะฉันจะจับจ้องนาย จนวันใดวันหนึ่งฉันจะเอาชนะนายได้!”

นัยน์ตาสุ่ยโม่หรานเต็มไปด้วยประกายลุกโชน ลู่ฝานเห็นสายตาแบบนี้แล้วรู้สึกปวดหัวเข้าไปอีก

เขาไม่ได้พูดอะไรมาก มองสุ่ยโม่หรานอย่างเฉยเมย

สุ่ยโม่หรานแอบหยิกแขนลู่ฝานแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ตกลงกันแล้วนะ!”

ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยปกติเลย!

ลู่ฝานหันมองคนรอบๆ ทุกคนมองพวกเขาสองคนด้วยสายตาประหลาด

ลู่ฝานอ้าปาก เขาอยากอธิบายว่าอันที่จริงไม่ได้มีอะไร

แต่คำพูดติดอยู่ที่ปาก เขากลับพูดไม่ออก เพราะเขารู้ว่าถึงเขาพูดก็ไม่มีใครเชื่อ

ลู่ฝานเก็บยาแล้วเดินกลับมาข้างผู้อาวุโสสาม “ได้รับความโชคดีจากสวรรค์ ทำหน้าที่สำเร็จอย่างสมบูรณ์”