บทที่ 1581

หลังผ่านไปสามวัน

ลู่ฝานนั่งอยู่บนหอที่เมืองในเมฆ กลั่นยาพลางคุยกับหลิงเหยาในห้าธาตุสรวงสวรรค์

“จริงหรือเปล่า ผู้อาวุโสห้าให้สวนยาวิเศษเราสิบแห่งเลยเหรอ แน่ใจเหรอว่าให้เราดูแลทั้งหมด”

ลู่ฝานถามอย่างไม่อยากเชื่อ

หลิงเหยายิ้มแล้วพูดว่า “จริงสิ นายดูสิ ฉันใส่ชุดคลุมสีทองแล้ว เขาบอกว่าฉันเป็นนักบู๊คนแรกในตระกูลหั่วที่ใส่ชุดคลุมสีทอง ลู่ฝาน นี่เป็นความดีความชอบของนายเลยนะ!”

หลิงเหยาพูดแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง ให้ลู่ฝานเห็นชัดๆ

พูดตามตรงว่าหลิงเหยาเหมาะกับชุดคลุมสีทองมาก มีทรวดทรงองค์เอว เผยให้เห็นรูปร่างดีของเธอ ลู่ฝานเห็นแล้วร่างกายเร่าร้อนเล็กน้อย

ชะงักไปครู่หนึ่งลู่ฝานพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ รวบรวมสมุนไพรที่ควรเก็บไว้ก่อนเถอะ ไม่ว่ายังไงเอาผลประโยชน์ไว้ก่อนก็ไม่ผิด ทางฉันก็ได้เยอะเหมือนกัน ยังกลั่นยาออกมาหนึ่งเม็ดด้วย ดูว่ามีวิธีส่งให้เธอหรือเปล่า”

หลิงเหยายิ้มแล้วพูดว่า “นายหมายถึงยาเซียนร้อยเทพที่นายกลั่นเหรอ ไม่ต้องรีบหรอก เก็บยาไว้ให้ดีมันไม่หนีไปไหนหรอก นายค่อยให้ฉันตอนเราออกไปก็ยังทัน อีกทั้งนายเก็บยาเม็ดนี้ไว้ก่อน ไม่แน่มันอาจช่วยชีวิตนายก็ได้”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “โอเค งั้นฉันเก็บไว้ก่อน นี่ถ้าอยู่ประเทศอู่อานฉันคงไม่มีโอกาสกลั่นยาแบบนี้ตลอดชีวิต”

หลิงเหยาพูดว่า “ดังนั้นนายอยู่ประเทศตันเซิ่งก็กลั่นยาเยอะๆ รู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม รอนายกลับไป ไม่แน่อาจเอาให้คนในครอบครัวด้วย ลู่ฝาน นายบอกว่าจะพาฉันแวะไปตระกูลลู่ นายห้ามลืมนะ!”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ตระกูลลู่เหรอ ใช่สิ ฉันก็ไม่ได้กลับไปนานมากแล้ว อืม ฉันพาเธอกลับไปแน่นอน”

หลิงเหยายิ้มกว้าง โบกมือไปมาแล้วพูดว่า “โอเค งั้นฉันไปทำงานต่อแล้ว เมื่อเร็วๆ นี้ฉันเจอคนฝีมือดีสองคนที่พึ่งพาอาศัยได้ หลังจากนายกลับมาจะเห็นว่าลูกน้องนายมีคนที่สามารถช่วยนายได้เป็นกลุ่มเลยล่ะ!”

ลู่ฝานพยักหน้า สะบัดมือเตรียมเก็บห้าธาตุสรวงสวรรค์ จู่ๆ เขาคิดอะไรขึ้นได้จึงถามว่า “หลิงเหยา เธอไม่ถามเรื่องของฉันกับสุ่ยโม่หรานเหรอ”

หลิงเหยาหัวเราะเบาๆ “มีตรงไหนจำเป็นต้องถามล่ะ”

ลู่ฝานมองหลิงเหยา จู่ๆ เขาหัวเราะออกมา