บทที่ 1583

ดวงดาวส่องประกายระยิบระยับ ดวงจันทร์เสี้ยว

ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ดวงดาวที่หายจากท้องฟ้าเมืองในเมฆไปหลายวันปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้ดูยังไม่เหมือนเดิมทั้งหมดก็เถอะ

เมฆขาวลอยอย่างรวดเร็วไปไกล พวกลู่ฝานยืนต้านลมอยู่บนเมฆ ไม่รู้สายลมจากไหนพัดเสื้อผ้าทุกคนจนเกิดเสียงดังพึ่บพั่บ

ตำหนักด้านหลังห่างออกไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนมองฟ้าดินไกลๆ เหมือนใกล้ดาวบนฟ้าขึ้นเรื่อยๆ

ข้างๆ ไม่ได้มีแค่พวกผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสทั้งห้าตระกูลใหญ่รวมถึงผู้ฝึกชี่ล้วนอยู่ที่นี่

ทุกคนเดินทางไปพร้อมกัน ส่วนผู้นำยังเป็นหุ่นเชิดเกราะดำตัวใหญ่เหมือนเดิม

เมฆขาวที่ลอยอยู่ใหญ่มาก รัศมีวงกลมประมาณสิบกว่าลี้ สามารถบรรทุกพวกเขาหลายสิบคนได้สบายๆ

ตอนประลองวิชายาคนห้าตระกูลใหญ่แบ่งแยกกันชัดเจน

แต่ตอนนี้ทุกคนรวมตัวกัน ไม่ว่าจะเป็นพวกผู้อาวุโสหรือพวกผู้ฝึกชี่ ต่างเริ่มพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย

หั่วตันซูยืนข้างลู่ฝาน มองลูกหลานห้าตระกูลคุยกันอย่างสนิทสนมแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน อย่ามองแค่ว่าเราห้าตระกูลใหญ่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ต่อสู้ทั้งต่อหน้าและลับหลัง อันที่จริงความสัมพันธ์ของเราห้าตระกูลถือว่าไม่เลว ทุกคนค่อนข้างรู้จักความพอดี”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่รู้จักความพอดี ห้าตระกูลใหญ่คงไม่ยืนยงนานขนาดนี้หรอก คิดว่าถ้ามีตระกูลใหม่โผล่มา ทั้งห้าตระกูลใหญ่ต้องร่วมมือกันกดขี่ข่มเหงแน่นอน!”

หั่วตันซูเลิกคิ้วขึ้น “ลู่ฝานต่อไปอย่าพูดแบบนี้อีก เราห้าตระกูลใหญ่เป็นแบบอย่างของประเทศตันเซิ่ง เป็นสิ่งที่คนธรรมดาแข่งขันกันเลียนแบบ พวกเราสูงส่งแต่ไม่รังแกคนอื่น เราไม่ธรรมดาแต่ไม่ก่อกวนคนธรรมดา เราเสียสละชีวิตของทายาทนับไม่ถ้วนเพื่อรากฐานนิรันดร์ของประเทศตันเซิ่ง จะข่มเหงรังแกคนอื่นได้ยังไง”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “พูดได้น่าฟัง แล้วพวกหัวหน้าเองเชื่อหรือเปล่าล่ะ”

หั่วตันซูพูดว่า “เชื่อสิ ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ ฉันเป็นคนของห้าตระกูลใหญ่ นายก็ด้วย แน่นอนว่าเชื่ออยู่แล้ว!”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว!”

ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อย ขณะนั้นสุ่ยหมิงคงกับสุ่ยโม่หรานแห่งตระกูลสุ่ยเดินมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อหั่วตันซูเห็นทั้งสองคนก็ยิ้มแล้วตบไหลลู่ฝาน “คนที่มาหานายมาแล้ว รับมืออย่างระมัดระวัง”

ลู่ฝานเลิกคิ้วขึ้น มุกเวิ้งว้างกับมุกมังกรปรากฏบนฝ่ามือ เคลื่อนไหวช้าๆ เพื่อกันไว้ก่อน

“เจอกันอีกแล้วนะลู่ฝาน”

สุ่ยหมิงคงกับสุ่ยโม่หรานหยุดลงห่างจากลู่ฝานสามก้าว