บทที่ 1599

“โอเค นายมีอะไรจะถามอีกไหม”

ผู้อาวุโสชุดดำเอ่ยขึ้น

ลู่ฝานครุ่นคิดแล้วถามว่า “ผู้อาวุโส ศิษย์สำนักจิ่วเซียวที่กระจัดกระจายอยู่ในใต้หล้าเหมือนผู้อาวุโสยังมีอีกกี่คน”

ผู้อาวุโสชุดดำยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เยอะหรอก น่าจะมีพวกแก่ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ ใช่สิ ต่อไปถ้านายมีโอกาสเจอผู้อาวุโสสวมแหวนชิงเซียว ปี้เซียว ตันเซียว จิ่งเซียว ยู่เซียว หลางเซียว หั่วเซียว ช่วยทักทายแทนฉันด้วย บอกพวกเขาว่าฉันเฝ้าป้ายวิญญาณให้เจ้าสำนักอยู่ที่ประเทศตันเซิ่ง ส่วนคนอื่น อืม ยังมีซู่มั่นอีกคน ไม่รู้เธอเป็นยังไงบ้าง ถ้านายได้เจอเธอฝากบอกเธอด้วยว่าอย่ายึดติด”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจแล้วทำความเคารพอีกครั้ง

ผู้อาวุโสชุดดำมองลู่ฝานด้วยรอยยิ้ม “โอเค เล่าเรื่องสำนักจิ่วเซียวให้นายฟังพอประมาณแล้ว ส่วนรายละเอียดในอดีตที่ผ่านมา นายค่อยไปถามอาจารย์นายละกัน ตอนนี้ฉันมีคำถามจะถามนาย”

ลู่ฝานพูดว่า “เชิญผู้อาวุโสถามมาได้เลย”

ผู้อาวุโสชุดดำพูดว่า “นายมาทำอะไรที่ประเทศตันเซิ่ง ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอหวูเฉิน เขาน่าจะออกจากแดนตะวันออกไปเขตตะวันตกแล้ว”

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “แดนตะวันออก เขตตะวันตกเหรอ”

ผู้อาวุโสชุดดำยิ้มแล้วพูดว่า “นายคงไม่ได้ออกเดินทางไกลเป็นครั้งแรกใช่ไหม ใต้หล้าแบ่งออกเป็นสี่เขตแดน แดนตะวันออก เขตตะวันตก เขตใต้และเขตเหนือ ประเทศตันเซิ่งรวมถึงดินแดนน้อยใหญ่รอบๆ อยู่ในแดนตะวันออก”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจแล้วขานรับ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าใต้หล้าแบ่งเป็นเช่นนี้

ลู่ฝานพูดว่า “อาจารย์กลับไปที่แดนตะวันออกแล้ว ฉันมาประเทศตันเซิ่งครั้งนี้ เพื่อช่วยหาของอย่างหนึ่งให้เขา!”

ผู้อาวุโสชุดดำพูดว่า “ของอะไร”

ลู่ฝานเงียบไม่พูดอะไรสักคำ