บทที่ 1601

เวลาสามวันจะว่านานก็ไม่นาน จะว่าเร็วก็ไม่เร็ว มันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หน้าประตูหอสวรรค์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ พวกผู้ฝึกชี่ของห้าตระกูลใหญ่มาที่นี่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนที่มาหายไปเกือบครึ่ง

ตระกูลที่ถือว่ามีสมาชิกครบถ้วนมีเพียงตระกูลสุ่ยกับตระกูลหั่ว

หั่วหลงจู้ หั่วหลงชิ่ง สุ่ยโม่หรานและสุ่ยหมิงคงปลอดภัยหายห่วง

ส่วนตระกูลมู่ ตระกูลถู่และตระกูลจินเหลือแค่คนเดียว

แบ่งเป็นมู่จึฉี ถู่ห่วงและจินอีหมิง

พวกเขาคือคนอายุน้อยที่เป็นผู้นำของตระกูลตัวเอง ดิ้นรนออกจากพลังของฝันร้ายภายในสามวัน ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

ทั้งหมดเจ็ดคน บวกกับลู่ฝานที่ยังไม่ออกมาจากหอสวรรค์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ มีผู้คัดเลือกทั้งหมดแปดคนพอดี

ทุกคนยืนอยู่หน้าหอสวรรค์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เห็นผู้อาวุโสซั่งซินนั่งอยู่หน้าประตู

ซั่งซินเงยหน้ามองพวกเขาเล็กน้อย “ไม่เลว คิดไม่ถึงว่าจะเหลือตั้งแปดคน เยอะกว่าที่ฉันคาดไว้มาก”

ผู้อาวุโสตระกูลมู่พูดอย่างราบเรียบ “นี่ต้องขอบคุณลู่ฝานของตระกูลหั่ว ถ้าเขาไม่ทำลายฝันร้ายก่อน คนที่เข้าร่วมการแข่งรอบสองในวันนี้คงมีแค่ไม่กี่คน อย่างน้อยก็มีคนที่ไม่สามารถเข้าร่วมได้แน่ๆ”

พูดพลางผู้อาวุโสตระกูลมู่หันไปมองทางหั่วหลงจู้

ผู้ฝึกชี่ตระกูลอื่นพากันมองไปทางหั่วหลงจู้ด้วยสายตาประหลาดเหมือนกัน

หั่วหลงจู้หน้าแดงเถือก เขารู้ว่าตัวเองโชคดีขนาดไหนที่ผ่านด่านนี้ได้

หลักๆ เลยเพราะพวกเขาอยู่ใกล้ลู่ฝานมาก ตอนฝันร้ายเข้าไปในตัวลู่ฝาน ก็เอาพลังรอบตัวพวกเขาไปด้วยส่วนหนึ่ง