บทที่ 1620

หั่วตันซูมองแววตาที่เต็มไปด้วยแรงสังหารของผู้อาวุโสสามแล้วพยักหน้าเข้าใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง พวกลู่ฝานก็เหาะกลับมาอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสตระกูลจิน ผู้อาวุโสตระกูลมู่ตะโกนใส่ลู่ฝานกับสุ่ยหมิงคงจากไกลๆ “คนอื่นล่ะ”

“อย่าบอกนะว่าพวกนายฆ่าคนอื่นหมดแล้ว”

พวกลู่ฝานเหาะลงมาบนพื้น สุ่ยหมิงคงโยนขวดทรงพลังของตัวเองออกมา “ปล่อย!”

ต่อมาตัวของมู่จึฉีกระเด็นออกมาจากปากขวด เปียกซกไปทั้งตัว น้ำทะลักออกมาจากปากและจมูก

ผู้อาวุโสตระกูลมู่เห็นภาพนี้แล้วพูดกับสุ่ยหมิงคงเสียงเบา “ขอบคุณคุณชายตระกูลสุ่ยที่ไม่ฆ่าเขา!”

หลังจากนั้นเขารีบเข้ามาป้อนยาใส่ปากมู่จึฉีเป็นกำ

สุ่ยโม่หรานพูดต่อ “จินอีหมิงกับถู่ห่วงกำลังรับการถ่ายทอด เราไม่ได้รบกวนพวกเขา ทิ้งพวกเขาไว้ที่นั่น!”

เมื่อได้ยินผู้อาวุโสตระกูลจินกับผู้อาวุโสตระกูลมู่หายไปจากที่เดิม พวกเขาต้องไปดูแน่ๆ ว่าจินอีหมิงกับถู่ห่วงเป็นยังไง

เมื่อผู้อาวุโสตระกูลมู่ได้ยิน สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ทำได้แค่ถอนหายใจ

ลู่ฝานค่อยๆ เดินออกไป จู่ๆ สุ่ยโม่หรานจับแขนเสื้อลู่ฝานแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน ถ้านายกล้าพูดเรื่องนั้น ฉันจะตัดแขนขานายแล้วกลั่นนายเป็นยา”

ลู่ฝานรู้ว่าสุ่ยโม่หรานหมายถึงเรื่องอะไร เขาพยักหน้าแล้วรีบเดินออกไป

ลู่ฝานเดินมาหน้าผู้อาวุโสสาม มองหั่วหลงชิ่งกับหั่วหลงจู้ก่อน จากนั้นถามเสียงเบาว่า “คุณชายใหญ่กับคุณชายรองไม่เป็นไรใช่ไหม”

ผู้อาวุโสสามตอบว่า “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ลู่ฝานนายมีไหวพริบ รู้ว่าควรทำยังไงถึงทำให้เข้ารอบสุดท้ายได้ ฉันต้องยอมรับเลยว่าในบรรดาลูกหลานเป็นหมื่นเป็นพันของตระกูลหั่ว ไม่มีคนอายุน้อยคนไหนพรสวรรค์ไร้เทียมทาน ซ่อนความสามารถเอาไว้และฉลาดหลักแหลมเหมือนนายเลยสักคน”

ลู่ฝานทำเหมือนไม่เข้าใจความหมายที่ผู้อาวุโสสามต้องการสื่อ เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสชมเกินไปแล้ว ฉันผ่านด่านวันนี้ได้ อันที่จริงถือว่าโชคดี ถ้าคุณชายรองไม่ให้ของมีประโยชน์กับฉัน ฉันว่าคงแพ้ตั้งแต่สู้กับพวกจินอีหมิงครั้งแรกแล้วล่ะ”