บทที่ 1641

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ อันที่จริงเจ้านายก็คิดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ แต่แค่ไม่ยอมพูดออกมาเท่านั้น ให้โอกาสเครื่องรางผู้ต้อยต่ำอย่างฉันได้โชว์ฝีมือ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ช่างดีเหลือเกิน”

ลู่ฝานรีบพูดว่า “หยุดๆๆๆ! ไอ้เก้า แกต้องหาเวลาไปฝึกพูดประจบแล้วล่ะ การประจบคือวิชาความรู้อย่างหนึ่ง ไม่ใช่มาพูดประจบมั่วๆ แบบนี้ก็ได้”

ลู่ฝานพูดจบแล้วส่ายหน้า เตรียมเอาจิตเทพของตัวเองออกไปตรวจสอบบริเวณรอบๆ

ขณะนั้นเจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่จะตรวจสอบรอบๆ เหรอ เรื่องเล็กแบบนี้ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง เจ้านายไม่จำเป็นต้องลงมือเองหรอก!”

พูดพลาง เจดีย์เสวียนเก้ามังกรปล่อยแสงนับไม่ถ้วนออกไปข้างนอก

ลู่ฝานเห็นเส้นไหมเล็กๆ นับไม่ถ้วนปล่อยออกมาจากเจดีย์เสวียนเก้ามังกร จากนั้นกระจายไปรอบๆ

เหมือนเส้นไหมเหล่านี้ปักลงไปในฟ้าดิน เห็นด้วยตาเปล่าว่าพลังฟ้าดินที่ส่องสว่างถูกส่งกลับมาบนเส้นไหม

ลู่ฝานถามว่า “แกมีความสามารถแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อพลังของฉันฟื้นฟูมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันจะแสดงความสามารถให้เจ้านายได้เห็นเยอะขึ้น ตอนนั้นฉายาฉันคือเจดีย์อัศจรรย์ทำได้ทุกอย่าง นั่นคือเก้ามังกรที่ออกมาพร้อมกัน ไม่เป็นสองรองใคร......”

ลู่ฝานกลอกตามองบน เขาต้องฟังเจดีย์เสวียนเก้ามังกรโม้เกี่ยวกับความกล้าหาญในตอนนั้นอีกแล้ว

เห็นแสงบนเส้นไหมรอบๆ เคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลู่ฝานถามว่า “เป็นไง เจออะไรบ้างไหม”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหยุดโม้แล้วพูดว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ดูเหมือนเกาะนี้ไม่ใช่เกาะมืดมิด บนเกาะนี้มีสัตว์อสูรเพียงตัวเดียว เฝ้ายาเทวดาต้นหนึ่งอยู่ แต่ถ้าเดินไปข้างหน้าอีก กลิ่นอายสัตว์อสูรยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไปทางนี้น่าจะถูกต้องแล้ว”